Friday, July 27, 2012



A description of Zen techniques for the purpose of greater enjoyment and health.

Zen is an art that is most generally associated with spiritual exercises. However, Zen concentration can be used for anything from relaxation to washing the dishes. A sense of well-being is cultivated and enhanced through this technique. This is especially helpful when you're engaged in an unpleasant task.


The best way to introduce yourself to Zen concentration is by applying it to meditation and relaxation. In this way you associate well-being with the technique. When you therefore apply it to tasks you do not especially like, the sense of well-being is stimulated by the association with the initial relaxing exercise.

Begin by lying down. Zen is different from other meditation methods, because it is absolutely okay if you fall asleep. So the best part of the day to do this would be before going to bed. However, do not be so tired that you do not have time to at least begin the exercise. Apply the technique to relaxation for about a week before moving on to other activities.

When you are lying down comfortably, concentrate on your senses. Begin with the sense of touch. Feel your skin. Feel any breeze, whether it's hot or cold, the pressure of your clothing, the bed, etc. on your body. Close your eyes.

Move to your hearing. Concentrate on everything you can hear. The birds, the wind, your family, your own breathing. Finally concentrate on your sense of smell. For this it might be a good idea to open a window. If it's cold, or if all else fails, light some mild incense and smell that. It is important that the smell should be pleasant.

Concentrating on your senses brings you into contact with your environment and your body. You should feel fairly relaxed by now. For the second part of the exercise you can begin either at your toes or the top of your head, whichever works best for you. Alternatively you could begin with whichever body part is most tense.

Mentally zoom in on the selected body part. Feel every part of it. Just think about it. Do not try to make it relax; this will make you more tense than you already are. Just gently focus on your body and gradually you'll get a sense of it relaxing. You might even experience a tingling sensation in the part you are concentrating on.

Do the above with your whole body until you are completely relaxed. If you haven't fallen asleep, you could slowly rise and return to your routine if you are so inclined. Otherwise (my favorite) keep lying down and read a book until you fall asleep. When you wake up you should be energetic and ready for the day.

When you feel that the relaxation and pleasant association with Zen is established in your mind, you are ready to move on to the more unpleasant aspect of life.


Consider for example your household chores. What do you hate most? Ironing? Dusting? For me it's the dishes.

Focus your mind. While you do your most loathed chore, again concentrate on physical sensation. Feel the warmth of the dishwater on your hands. Try to distinguish smells, sound, or sense of touch and texture. Focus on one sensation at a time. When I'm ironing, I find the sound of steam boiling from the iron especially pleasing. Focus on those sensations you find most pleasant.

In this way, nasty chores will amazingly enough become more enjoyable and meaningful. With time you might even come to look forward to doing them. Another nice and for me entirely unexpected side effect is that you do the job much better than you normally would.


Speaking of dishes, do you remember what you had for dinner yesterday? Do you remember the taste, aroma and texture? Or did you rush through your meal because you had to be somewhere or you had a great deal on your mind? For 21st century man the last is probably true. This is not good for your health or your weight. If you rush through your meals you tend to eat more and derive less pleasure from it than might otherwise be the case.

Slow down when you eat. It will make no more than five minutes' difference anyway. When eating, concentrate on the taste and texture of what you put inside you. Using the Zen method, visualize and experience the sensation of it entering your body and fusing with your system. Concentrate on the energy and health that it gives you. Smell the food and see it, feel the utensils in your hands. Become entirely involved in the eating process with both body and mind.

Stop eating when you feel you have had just enough; not too much. Eat again only when you feel hungry and continue applying the Zen method. Get to know your body and its needs.


Water is even more essential to life than food. Yet people tend to overlook its importance. What do you drink in a day? Chances are that for most of us, fluid intake constitutes coffee, tea, alcohol and soft drinks. We drink much less than the required six to eight glasses of water a day. Drinking a lot of water helps to keep your weight down and your health up. Combining water drinking with Zen enhances its benefit.

Drinking water in its unadulterated form is both refreshing and energizing. When you feel tired or hot, leave the soft drinks and beer in the fridge. Open the tap. Put your hand under it until the water is at its coldest. Concentrate on the physical sensation of it. Fill a glass and drink the water. As with the eating exercise, feel the path of the water into your body. Feel it refreshing you and blessing your cells with its health. Both your body and mind will be energized.

Apart from the above, water can also be beneficial in preventing harm. Hangovers and the headaches associated with them is the result of dehydration. Therefore, if you are going to a party, and you know you tend to drink yourself into a hangover, have at least two glasses of water before going. At the party itself, try to drink one glass of water per one measure of alcohol. Use Zen concentration when you drink it. Concentrate on how the water protects your whole body from the harmful effects of alcohol. Feel the protection and health benefits of the water. Visualize it driving out the toxins you absorbed from the alcohol. This will also help you to drink less than you normally would.


When applied to physical exercise (perhaps not the most pleasant of activities, but at least better than doing the dishes), Zen can also be beneficial. Be aware of your body while you exercise. Focus on your muscles and how they contract and relax. Focus on one muscle group at a time. Also concentrate on contracting and relaxing the muscle consciously as you exercise it. In this way not only your body is involved; your mind also contributes greatly to sculpting the perfect you.

In activities involving the mind alone, such as studying, reading or any other mental activity, your enjoyment is increased using Zen. Before sitting down to a mental activity, breathe deeply a few times. Then begin with the physical senses. Concentrate on seeing the exact shade of the text, or whatever you are studying. Look at the texture of the material. Feel it with your fingers. Become aware of the scent emanating from the pages. Then concentrate on the words and ideas entering your head. You can almost feel them. Feel your mind processing what you are studying. This will both benefit and improve studying, or any mental activity that you indulge in.


Applying Zen to physical and mental activity can help you become a fit and healthy individual. No longer will it be necessary to spend an already limited budget on health gadgets or doctors.

Zen concentration will enhance your sense of enjoyment in whatever it is you're doing. If it's something you love, such as stroking a cat, listening to music, or playing in the pool, well-being is enhanced. If it is something you hate - washing the car, cleaning, cooking - a feeling of joy and pride in your job is cultivated.

Your sense of life and enjoyment in both work and play will be magnified to astonishing degrees. The Zen principle of concentration is not only fabulous for enhancing enjoyment. It will do wonders for your physical health as well. So apply Zen to every aspect of your life and reap multiple benefits.

How to Practice Zen Meditation in Daily Life (working meditation)

        given in Taiwan on November 19, 2000

Nam-Mô Bổn Sư Thích Ca Mâu Ni Phật

Today I am going to speak on "applying the concentration of sitting empty meditation (Zen) to everyday life."

I will go over what this kind of meditation is and isn’t. I will explain how to do it. And lastly, I will talk about the benefits you will reap by applying this kind of meditation to your everyday life.

"Sitting empty" meditation is being completely aware of every sound, smell, sight and the touch of a breeze on your cheek while having your mind clear of thought. You are aware of the traffic noise or the dog barking but you do not put this awareness into words. We think in words, in fact most of us have an incessant internal dialog going on all the time in our heads. What we should have said or done yesterday, what we will do or say tomorrow. We go over and over the same thoughts, building up ill feelings and stress. This is like picking at a sore and then wonder why it won’t heal.

Sitting empty is clearing the mind but does not mean turning it off. Meditation is not a mindless activity. In the seventh century, the sixth Patriarch of China, Hui Neng, said, "Sitting like a rock in the matter of posture is fine, but not thinking would be the same as being a rock. How would you gain insight into anything?" Don’t be like a computer that isn’t plugged in. Be like one that is plugged in and booted up - ready to process but not currently running a program.

You don’t want to zone out. Zoning out is concentrating on something to the point of not being aware of anything else. If I come up to you and say "Hi" and you jump out of your skin - you’ve zoned out.

Let me explain the empty mind of Zen meditation in this way. You are looking through a fixed telescope at a point on a road. Cars and trucks come into sight and then out again. You can’t anticipate a vehicle nor follow or push one away. They come, they go. So it is with thoughts. Don’t anticipate, participate, entertain, manufacture, follow or push thoughts away. Just let them come and go.

I won't tell you it's easy. It's not easy to quiet the mind. That's why we’re told to follow or count the breath, returning to it each and every time your monkey mind strikes. In the beginning it’s helpful to follow the breath in and down and up and out or count the breath, ‘one’ on the inhalation, ‘two’ on the exhalation and up to ‘ten’ then return to ‘one’. Each time you find your mind wandering, go back to the breath without thinking that you’ve failed or berating yourself. When the mind realizes that you’re the boss, fewer thoughts will arise and they will become mere flickers.

You’re aware of everything. But while you should be aware of a dog barking, avoid thinking in words. "Dog barking" in words, leads to "I wonder what he's barking at" to "I hope it's not after my cat" and your mind is off and running. The next thing you know you're oblivious, no longer meditating and instead, sitting there planning tomorrow's schedule. When not anticipating, entertaining, manufacturing, following or pushing thoughts away, your mind is clear; ready for flashes of insight.

An added benefit of sitting empty and following the breath is that stress is reduced and the mind its allowed to rest. Normally, we carry on a continuous conversation with ourselves. An internal dialog that seems to go on forever. Like a monkey, we jump from thought to thought supplying both questions and answers "What do I have to do tomorrow?" "Get up, wash, fight with the boss, etc." "Why did I let her say that to me yesterday?" "Why am I so dumb?" "Why am I so fat?" or skinny, or tall, or short? Your mind will give you reasons by the dozen to these questions and a lot of the answers may not even be true.

These incessant conversations are what turn minor slights into unforgivable insults. "Hi, Jack." "Oh, I guess he didn’t see me." "No, he must of seen me. He’s just ignoring me." "I wonder what he’s mad at me for?" "Well, I don’t need a friend who snubs me." "I never really like him anyway." "I hate him!" They are something that spoils our relationship with others (or cause wars).

Even when we sleep, internal dialogs appear in the form of dreams and nightmares. No wonder many of us go through life in an exhausted state. So instead: when thoughts come up, let them go; without adding to them, changing them or pushing them away. Just allow them to lightly float through your mind, being aware of them but not participating in them.

Wouldn't that not only give your mind a rest but your emotions a rest, too?

I know a lot of people think that Zen meditation - sitting empty meditation is very difficult. Well, it is! But just like anything else worth while, you must make an effort. You wouldn’t sit down at a piano for the first time and expect to play like a professional. It takes practice, sometimes years of practice and that’s why it’s called "Zen Meditation Practice". Another word often used is "cultivating". Just as when you plant a garden, you don’t just stick seeds in the ground and expect to come out the next morning and pick vegetables. It’s not going to happen unless you do the dirty work of preparing the soil and after planting the seeds, coming out and weeding and watering until the plants are in full bloom. Even after the Buddha gained complete enlightenment, he continued to practice meditation for the next forty five years.

Let's look at how much time we spend in sitting meditation? An hour twice a day?, twice a week? Five minutes every now and them. And it's not easy to find a place where you’ll be undisturbed. I'll tell you, I am a full time nun, living in a temple and I have trouble putting aside enough time. It would be nice to be able to spend large blocks of time sitting empty.

But even it we didn't have things that had to be done, few of us could stand the physical exertion required to sit hour after hour. I know I couldn't do it. The answer, of course, is what's called "working meditation." And working meditation includes eating and playing meditation.

When we apply "sitting empty concentration" to our daily activities, we not only have the benefit of getting in more meditation time but the additional benefit of doing the activity well.

Part of the Buddha’s meditation practice was in forms other than just sitting. As he got older, walking meditation was an important part, along with eating meditation, washing meditation and so on. That is, when he walked, he just walked; when he ate, he just ate; when he washed, he just washed. You can call it "being in the now". Most of the time when we do anything, we think about everything else but what we are doing, especially if it’s a chore we’d rather not do. How often have we done something poorly or made mistakes and said, "I was thinking of something else" or "I wasn't concentrating". It is one of the reasons, we often take longer to do an unpleasant chore and then don’t do the job as well as we might. When we do those chores with the same kind of concentration as we use in Zen meditation, we are aware of everything about us, and having quieted the ever present internal babble of our minds, we do the task better.

Why, we even have places to do it undisturbed. Who's going to bother us when we are cleaning the toilet? They'd be afraid we'd want them to do it.

One of the hallmarks of sitting empty is a concentrated awareness. The awareness of sound, color and texture. We've all seen beautiful works of art and poetry done by Zen Masters. Think of the pictures you've seen of Japanese Zen gardens made of stone and sand.

And one of the things that makes unpleasant chores, unpleasant, is that we repeat over and over again, almost as a mantra, such things as "I don't want to be here" "It's not fair." "How'd I get stuck with this yucky job?" And other whiny, sorry for myself thoughts.

Formerly unpleasant chores can become moments to look forward to. Doing the dishes or raking the yard become opportunities to do the sitting empty kind of concentration and meditation.

Being mentally still, you can put your whole attention on what you're doing. Not only will you do a better job of it but you'll find the chore will probably take less time than usual and you'll come away from it feeling mentally and emotionally rested. And what about pleasurable pastimes? Wouldn't this concentration enhance them, too? Apply it in all your activities.

Note that I have used the word ‘practice’ above. In the beginning, it's going to take a lot of effort to throw off the habit of internal babbling. I'd suggest starting with a simple manual activity such as walking, sweeping, or cleaning. I find that dishwashing is especially good because your mind is aware of the hot water, soap, texture of the dishes but deep thought isn't required. When your mind wanders and it will, instead of going back to following the breath, pay attention to what you're doing. Really see it, really feel it, really smell it.

Just as with sitting meditation, it’s helpful to fall into a routine that tells the mind, "settle down, it's meditation time." Perhaps not ringing a bell or lighting a stick of incense, although something like that couldn't hurt in the beginning.

Take a moment as you start and tell yourself "Pay attention! This is a period of meditation." If you don't remind yourself that it is opportunity to meditate you'll easily fall into your usual internal chatter. After a while, as you get out of the habit of mental babbling, you'll find you've replaced it with the habit of sitting empty concentration. You’ll do it almost without thought. The pun's intended!

As an aside, Thích Nhaât Haïnh speaks about using this concentration when in conversation with others. With your mind still, you will actually hear what the other person has to say. Most of us listen with half an ear while we frame our reply. Don't you prefer to talk with someone who is actually listening to you?

So, let me wrap this up with these thoughts:

Few of us get to do as much sitting meditation as we'd like. Working meditation is a legitimate form of Zen meditation. The place in our lives for sitting - working - playing - eating meditation is in every activity. But in the beginning, save meditating while driving or other potentially dangerous thing until you really know what you're doing and it's become second nature.

Just as sitting meditation is practice, working meditation will not develop overnight. However, both practices will feed each other. You'll find it easier to clear your mind in both silence and chaos, as your practice matures.

Practice readies the mind for waking to your own true nature when the time is ripe.

Remember, except for the Historical Buddha, few enlightened people were doing sitting meditation when they woke up.

Te-shan Hsian-Chien in ninth century China awoke when the light he was about to take from his master was blown out.

Hui Neng worked gathering firewood for nineteen years. As a wood gatherer, he probably didn't have time for sitting meditation but he had years in which to practice working meditation. He awoke when he overheard the Diamond Sutra being recited as he was making a delivery. His mind was ripe. Here was a man who was illiterate. The fifth Patriarch called him a `barbarian' but made him the sixth Patriarch because, of the hundreds of monks in his monastery, Hui Neng was the only one awake. His words, as given in "The Platform Sutra of the Sixth Patriarch" stands as a shining example of what's possible through working meditation.

So: Clear the mind of internal babble. Be in the moment, in the now. Pay attention, concentrate on what you're doing. Be aware of sounds, smells, textures and so on. This is Working Meditation Practice.




သမာဓိ၏အဓိပၸာယ္ကို ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဓမၼဒူတဆရာေတာ္အရွင္ေဆကိႏၵ၏ ရပိုင္ခြင့္စာအုပ္မွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပပါမည္။ “သမာဓိဆိုသည္မွာ မိမိ၏စိတ္ကေလး တည္ၿငိမ္ၿပီး ၾကည္လင္မႈရွိေန ျခင္းကိုေခၚ၏။ စိတ္မခ်မ္းသာလွ်င္ သမာဓိမျဖစ္ေပ။ သမာဓိရွိခ်င္လွ်င္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ရွိရပါမည္။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈရွိသည္ ဆိုရာ၌လည္း တစ္ျခားမထင္ႏွင့္။ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ေနျခင္းကို ဆို၏။ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္မွ သမာဓိျဖစ္၏။ သမာဓိျဖစ္မွလည္း စိတ္ခ်မ္းသာေပ၏။ ကုသိုလ္စိတ္မျဖစ္လွ်င္ သမာဓိမျဖစ္ေပ။ သမာဓိမျဖစ္လွ်င္ စိတ္ဆင္းရဲ၏။ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းမွာလည္း ကိုယ္ရတာႏွင့္ ကိုယ္မေက်နပ္၍ျဖစ္၏။ ကိုယ္႔ရပိုင္ခြင့္ကို ကိုယ္မေက်နပ္လွ်င္ စိတ္ဆင္းရဲရ၏။ မိမိရထားေသာ အခြင့္အေရး၊ လာဘ္လာဘ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာကို အထင္ေသးေနလွ်င္လည္း စိတ္ဆင္းရဲ၏။ စိတ္ ဆင္းရဲေနျခင္းေၾကာင့္ သမာဓိမရျခင္းျဖစ္ေပ၏။”

သတိတရားလက္ကိုင္ထားဘို႔ အေရးၾကီးေပသည္။ မိမိ၌ သတိရွိဘို႔ အက်င့္ေလးပါး ရွိထားဘို႔ လိုအပ္၏္။ သတိျဖစ္ခ်င္သူသည္-
(၁) သတိျဖစ္သူႏွင့္ေပါင္းျခင္း၊
(၂) သတိျဖစ္ေစေသာ တရားဓမၼတို႔ကို နာၾကားျခင္း၊
(၃) သတိျဖစ္ေအာင္လုပ္ျခင္း
(၄) အေရးအၾကီးဆံုးကေတာ႔ သတိျဖစ္ခ်င္တဲ႔စိတ္ ရွိရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

Saturday, July 21, 2012

Travel and Tour

10 Beautiful Places That must be traveled in USA

Myanmar, Mandalay

Mandalay City is the last city where Burmese Kings ruled, a not so old pagoda and temples citadel of the Konebaung dynasty who ruled the country for the last time before the British annexation in 1885.

The city at the Irrawaddy river was built under King Mindon starting at 1856, at that time a Irrawaddy river cruise was the preferred means of transport.

Today the city is the number three tourist destination in the country and is flooded by Chinese immigrants from behind the northern border.

Mandalay is still the hub and center of culture and communication with all what a great city needs, such as hotels, markets, temples and a great Buddhist legacy with countless Buddhist monasteries and pagodas.

Mandalay Royal Palace


The palace is actually a walled city located within the city of Mandalay. King Mindon ordered that the palace be built in 1861, in order to fulfil a prophecy of the Buddha.

Clock Tower

Watch Tower

During WWII, many sections of the palace were destroyed, but it was rebuilt at the end of the war. The Royal Palace is one of the city’s top attractions, boasting a number of exquisite pavilions and a museum where you’ll see models of several of the original palace buildings. 

Russia , Moscow

ရုရွားဆိုတဲ႔ ႏိုင္ငံအေၾကာင္းကို ငယ္ငယ္တုန္းက ပထ၀ီစာအုပ္ထဲမွာ သင္ခဲ႔ရဖူးတယ္ ။ အသက္ၾကီးလာေတာ႔လည္း ရုရွား သမၼတ ပူတင္အေၾကာင္း သတင္းထဲမွာ ၊ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ဖတ္ရတယ္ ။ ရုရွားထုတ္ ဒံုးပ်ံမ်ား ၊ ေရငုပ္သေဘၤာမ်ား ၊ စစ္လက္နက္မ်ား အာရွႏိုင္ငံမ်ားသို႔
တင္ပို႔ေရာင္းခ်ေနတယ္ ဆိုတဲ႕ အေၾကာင္း ၊ ဦးခင္ညႊန္႔လက္ထက္က ေထာက္လမ္းေရးဆိုတာ ရုရွားျပန္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ IT နည္းပညာမ်ားကိုလည္း ရုရွားမ်ားက ကူညီေထာက္ပံ႕ေနေၾကာင္း ၊ Anonymous ဟက္ကာအမ်ားစုမွာလည္း ရုရွားမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း အစရွိတဲ႕ သတင္းမ်ားကိုေတာ႔ ၾကားဖူးေနတာ အေတာ္ၾကာျပီ ။

Moscow မွာ ေက်ာင္းတက္ေနၾကတဲ႔သူေတြဟာ ျမန္မာ စစ္ဗိုလ္ေတြဆိုပဲ ။ ရုရွားဟာ ႏ်ဴကလီးယား နည္းပညာမွာ ကမၻာ႔ ထပ္ဆံုးမွာ ရွိတယ္ ။ တကယ္လို႔ ႏိုင္ငံ တစ္ခုဟာ ႏ်ဴကလီးယား ဓတ္ေပါင္းဖိုတို႔ ၊ ဒံုးပ်ံ႕တို႔ လုပ္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ သူ႔အေနျဖင္႔ အကူအညီေပးဖို႔ အဆင္သင္႔ပဲ ။

ေဘာလံုးေလာကမွာလည္း ရုရွားအသင္း ဆိုတာ ရွိပါတယ္ ။ အဂၤလန္ အသင္း နည္းျပ အျဖစ္မွ ႏွဳတ္ထြက္လိုက္တဲ႕ ကာပယ္လို ဟာ အခု ရုရွားအသင္း နည္းျပ လုပ္ေနပါတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ရုရွားအေၾကာင္းကို တခါမွ စိတ္မ၀င္စားမိဘူး ။ သူမ်ားေတြ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေနာက္ ႏိုင္ငံျခားဘာသာေက်ာင္းမွာ ရုရွားစကားေျပာသင္တန္း ၊ စပိန္စကားေျပာသင္တန္းေတြ တက္ၾကပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အဂၤလိပ္ၾကိဳက္လို႔ English စာပဲ ေလ႔လာပါတယ္ ။

ဖတ္မိတဲ႕ စာအုပ္ေတြထဲမွာလည္း ဂ်ပန္အေၾကာင္း ၊ ကိုရီးယားအေၾကာင္း ၊ စဂၤပူအေၾကာင္းေတြပဲ ပါတယ္ ။ ရုရွား ႏိုင္ငံအေၾကာင္းေရးထားတဲ႕ စာအုပ္စာေပမ်ိဳး မဖတ္ဖူးဘူး ။

အင္တာနက္သံုးခဲ႔တဲ႕ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလမ်ားမွာလည္း ရွရွား နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အေၾကာင္းေတြကို search မလုပ္ခဲ႔ဖူးဘူး ။ အခုေနာက္ပိုင္း Travel and Tour အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားလာလို႔ ႏိုင္ငံေတြအေၾကာင္းကို အင္တာနက္မွာ ၊ YouTube မွာ ၾကည္႔ျဖစ္တယ္ ။

ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ blog ကို ရုရွားက ၀င္ၾကည္႔တဲ႕ user ေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ သိရတယ္ ။ ဒါနဲ႕႔ပဲ ရုရွား အေၾကာင္းေလး ေရးဖို႔ ျဖစ္လာတယ္ ဆိုပါေတာ႔ ။

ရုရွားဆိုတာ ပထမဆံုး လူသားမ်ိဳးႏြယ္ေတြ modern human လို႔ေခၚတယ္ ၊ လြန္ခဲ႔တဲ႕ ႏွစ္ေပါင္း 35000 ေလာက္က ရုရွားမွာ ေနထိုင္ခဲ႔တယ္ ၊ သူတို႔ရဲ႕ အရိုးစုေတြကို ရုရွားမွာ ေတြ႔တယ္ ။ ရုရွား ရဲ႕ ျမိဳ႕ေတာ္ Moscow ကို သကၠရဇ္ ၁၁၄၇ ၊ ၁၂ ရာစုေလာက္က တည္ေဆာက္ခဲ႔တယ္လို႔ သိရတယ္ ။

ရုရွားအေၾကာင္း ရွာၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ Moscow Kremlin, Cathedral Square, Red Square တို႔ကို ေတြ႔တယ္ ။ ဒါနဲ႔ ပထမဆံုး Kremlin အေၾကာင္းကို ေရးမယ္ ။

The Moscow Kremlin ဆိုတာ သမိုင္း၀င္ ရုရွားရဲ႕ အသဲႏွလံုး ျဖစ္ပါတယ္ ။ Moskva River ျမစ္ရဲ႕ ေဘးမွာ ရွိပါတယ္ ။

ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ နန္းေတာ္လိုလို ခံတပ္လိုလို ေဆာက္ထားတာပါ ၊ အရင္ေခာတ္လက္ရာဆိုေတာ႔ သစ္သားေတြ limestone လို႔ေခၚတဲ႕ သႏၱာေက်ာက္ဆိုင္ ေက်ာက္တုန္းေတြ အသံုးျပဳထားတာ ျမင္ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ရာဇ၀င္ ဗြီဒီကားေတြ ၾကည္႔ရင္ သိပါလိမ္႔မယ္ ။ ေရွးတုန္းက ျမိဳ႕ရိုးေတြ ခံတပ္ေတြ ဘယ္လို ေဆာက္တယ္ ၊ စစ္တိုက္နည္း နည္းဗ်ဴဟာေတြ ဘယ္လို သံုးၾကတယ္ ဆိုတာေလ ။ အဲဒိေခာတ္ေလာက္တုန္းက Sweden and Poland တို႔ဟာ သူ႔ရန္သူေပါ႔ ။

ျမစ္ရဲ႕ေဘးမွာ ျမိဳ႕တည္တာ ခံတပ္ ေဆာက္တာကေတာ႔ သဘာ၀က်ပါတယ္ ။ အရပ္ ရွစ္မ်က္ႏွာကို လံုျခံုေစတာေပါ႔ ။

မႏၱေလးနန္းေတာ္၊ ျမိဳ႕ရိုးတို႔ ေဆာက္တုန္းက ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ ေရကာခ်င္လို႔ ေျမာင္းတူးတယ္ မဟုတ္လား ။ အခုေခာတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ေရကာတာ ေဆာက္တယ္ေပါ႔ ။

ထူျခားတာက ဒီ Moscow Kremlin ထဲမွာ နန္းေတာ္ၾကီး ေလးခု ၊ cathedrals လို႔ ေခၚတဲ႕ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းၾကီး ေလးခု ၊ tower ေပါင္း ၂၀ ေလာက္ ရွိပါတယ္ ။

ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုကိုေတာ႔ Tsars ဘုရင္ရယ္ သူ႔ရဲ႕ မိသားစုရယ္ မီးသျဂၤဳလ္တဲ႕ burial vault အျဖစ္ အသံုးျပဳလိုက္ပါတယ္ ။

Kremlin ဟာ ကမၻာ႕ အၾကီးဆံုး ျပတိုက္လို႔ ေျပာလည္း ရတယ္ ။ တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္တဲ႕ အႏုပညာ အေမြအႏွစ္ေတြ  ရုရွားလူမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ ရတနာေတြ သိမ္းစီးထားတဲ႕ ေနရာတစ္ခုေပါ႔ ။ ယေန႔မွာေတာ႔ tourists ေတြကို ေနရာတိုင္းကို ၀င္ခြင္႔ ၊ ဓတ္ပံုရိုက္ခြင္႔ မျပဳပါဘူး ။

တကယ္လို႔ စာဖတ္သူ ျမင္ေတြ႔မိမယ္ဆိုရင္လည္း အံ႔ျသမိမွာပဲ ျဖစ္မွာပါ ။ ရုရွားေတြရဲ႕ ဘ၀ ျဖစ္ျပီး လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ရွစ္ရာေက်ာ္က architecture ဒီဇိုင္းေတြေၾကာင္႔ travelers ေတြ အလည္မ်ားၾကပါတယ္ ။
Moscow ကို သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ Kremlin ကို မျဖစ္မေန အေရာက္သြားရမယ္႔ ေနရာ ျဖစ္ပါတယ္ ။
kremlin ဟာ Moscow ျမိဳ႕အလည္ေလာက္မွာ ရွိပါတယ္ ။ Wall ေတြ Towers ေတြ ေရႊေရာင္ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေတြကို အေ၀းၾကီးကေန ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္ ။ Moskva River ေဘးမွာလည္း ေလွ်ာက္လည္လို႔ ရပါေသးတယ္ ။

Kremlin ဟာ သမၼတရဲ႕ အိမ္ ျဖစ္တယ္ လို႔ တရား၀င္ ေၾကာ္ျငာထားပါတယ္ ။ ပူတင္ ဘယ္အိမ္မွာ ေနလဲေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး ။


စင္ကာပူဟာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ one people one nation one singapore လို႔ ေျပာပါတယ္ ။ 
ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔တာကေတာ႔ ကုလားေတြ နဲ႔ တရုတ္ေတြ ခ်စ္ၾကည္ေရးယူထားတဲ႔ ႏိုင္ငံတစ္ခု လို႔ ျမင္ပါတယ္ ။ 

၆၅ % ဟာ citizens ၊ 10 % permanent residence(PR) ၊ ၂၅ % foreigners လို႔ ေျပာတာပဲ ။
စလံုးက လူေတြဟာ အသက္ရွည္ၾကတယ္ ။ ဘယ္သြားသြား အနီးနားမွာ အဖိုးၾကီး အဘြားၾကီးေတြကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္တယ္ ။
ဒါေပမယ္႔ ဒုကၡိတေတြလည္း မ်ားတယ္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေတာ႔ မသိပါ ။ 

စင္ကာပူရဲ႕ government policy ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲတင္းက်ပ္ပါေစ သူခိုးေတြရွိတယ္ မူယစ္ေဆးေတြရွိတယ္ လူသတ္မွုေတြရွိေနတုန္းပါပဲ ။ 
The Straits Time မွာ တစ္ပတ္ တစ္ခါေလာက္ မွုခင္းသတင္းေတြ ပါလာတတ္တယ္ ။ 

စလံုးမွာ ေႏြ မိုး ေဆာင္း မရွိဘူး ။ အပူခ်ိန္က ၂၂ - ၃၄ ဒီကရီ ၾကားထဲမွာ ရွိမယ္ ။ မိုးရြာခ်င္ရြာမယ္ ေနပူခ်င္ပူမယ္ ။
အဲဒီလိုပဲ ရာသီဥတု ဆိုတာ ခန္႔မွန္းလို႔ မရဘူးေလ ။ 

တရား၀င္ languages အေနနဲ႔ english , mandarin , malay တို႔ကို သံုးပါတယ္ ။ 
MRT ရထားေပၚမွာ Office မွာ english လို ေျပာေနၾကတဲ႔ အသံေတြကို ၾကားေနရပါတယ္ ။ 
မူလတန္း ကေလးေလးကအစ ဖုန္းကေလးထုတ္ကာ hello ! Where are you ? ဆိုျပီး ေျပာေနတာေတြ႔ရေတာ႔ 
ငါ english စာ ေလ႔လာတာ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ ေနာက္က်ေနတယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္ ။ 
ၾကံုတုန္းေျပာရဦးမယ္ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသူေလးကလဲ iPhone နဲ႔ ဗ် ။
လြဲေနတာတစ္ခုက english စကားကို တရုတ္အသံထြက္(accent) နဲ႔ ေျပာေနတာ အေတာ္ နားေထာင္ရ ဆိုးပါတယ္ ။ 

လူေနထိုင္မွု အဆင္႔အတန္းကို ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ စလံုးဟာ အာရွမွာ the best quality of living ျဖစ္ျပီး
အာရွသားေတြ ေနထိုင္ဖို႔ the best location in the world ျဖစ္ပါတယ္ ။ ထိုသို႔ေျပာေနေသာ္လည္း စင္ကာပူ ေလဆိပ္မွာ
စလံုးလူ၀င္မွု ၾကီးၾကပ္ေရးေတြက ျမန္မာေတြကို ဘာလာလုပ္တာလဲ အလည္လာတာ အလုပ္လုပ္လို႔မရဘူး အစရွိသျဖင္႔
ဆံုးမစကားေတြ ေျပာၾကားေနတာ အထာေတာ႔ မက်လွဘူး ေနာ္ ဟင္ ... ဟင္ ... ။ စလံုးအေနနဲ႔ ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ အေဖေတာ္ရမယ္႔ ႏိုင္ငံပါ ။

သားက အေဖကို visa မလိုဘဲ အခမဲ႔ ၀င္ခြင္႔ေပးသင္႔တယ္ မဟုတ္လား ။ အျမင္ေလး ေဆြးေႏြးေပးပါဦး ။ 

စလံုးရဲ႕ education system က ကမၻာမွာ အေကာင္းဆံုး ဆိုပဲ ။ ေကာင္းတယ္ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ေျပာစရာ မလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔ေလ ။ 

Basic Salary အေၾကာင္းေလး သိရေအာင္ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္ ။ လစာ 1800 ေအာက္ ရတဲ႔ သူေတြကို work permit(WP) သမားေတြလို႔ ေခၚတယ္ ။ 

- Between SGD 1,800 – 2,500, you qualify for S-Pass 
- Between SGD 2,500 – 3,500, you qualify for Q1 EP (Employment Pass)
- Between SGD 3,500 – 7,000, you qualify for P2 EP
- Above SGD 7,000, you qualify for P1 EP

လစာေကာင္းရင္ အခြန္မ်ားမ်ား ေဆာင္ရတယ္ဆိုတာလဲ မေမ႔ပါနဲ႔ ။ 
မၾကာခင္မွာ Spass သမားေတြရဲ႕ လစာေတြဟာ အနိပ္႔ဆံုး 2000 ျဖစ္ေတာ႔မွာပါ ။ 

စလံုးမွာ HDB(Housing Development Board) လို႔ေခၚတဲ႔ အခန္းေတြ flat or apartment ေတြကို တျမိဳ႕လံုး ပံုစံတူေတြ ေဆာက္လုပ္ထားပါတယ္ ။ 
အိပ္ခန္း ႏွစ္ခန္း ၊ သံုးခန္းပါတတ္တယ္ ။ Transportation အေနနဲ႔ကေတာ႔ bus ရွိမယ္ MRT ရထားရွိမယ္ ။
Taxi ကေတာ႔ မီတာဖတ္ျပီး ပတ္ဆံရွင္းရတာပါ ။ ႏွစ္ထပ္ဘက္စ္ကားေတြလဲ ရွိပါတယ္ ။ 
စလံုးမွာ ဓတ္မီးတိုင္ မရွိဘူး ။ လွ်ပ္စစ္၀ါယာၾကိုးေတြ ျမို႔ေပၚမွာ မရွိဘူး ။ ေျမေအာက္စနစ္သံုးထားတယ္ ။
MRT ၀င္ေပါက္ ထြက္ေပါက္ေတြမွာ CCTV camera ေတြ ရွိတယ္ ။ လမ္းညႊန္ေျမပံုေတြ ရွိတယ္ ။ 

Cost of living in Singapore အေၾကာင္းကို ဒီေနရာမွာ အေသးစိတ္ ဖတ္ပါ  :

စင္ကာပူမွာ လိုခ်င္တာ အားလံုး ၀ယ္လို႔ရပါတယ္ ။ ကမၻာမွာ ရွိတဲ႔ ဆိုင္ေတြအားလံုး စလံုးမွာ ရွိတယ္ ဆိုပါေတာ႔ ။ 
Shopping malls ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားလဲဆိုရင္ ၁၀ ႏွစ္ေနေတာင္ ေနရာဆံု မေရာက္ေသးဘူး ။
ဒီ site မွာ visit လုပ္ၾကည္႔ပါ  :

Fashion အေၾကာင္းဆက္ေျပာတာေပါ႔ ။ ဒီေလာက္ ၀ယ္ခ်င္စရာေတြ သိပ္ေကာင္းတဲ႔ Shopping Malls ၾကီးေတြ
ရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မွုကို စင္ကာပူသားေတြ မခံႏိုင္ပါဘူး ။ စလံုးဟာ ဖက္ရွင္ထြန္းကားတဲ႔ ျမိဳ႕ေတာ္ပါ ။
ဒီမွာ လူတိုင္းဟာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ မင္းသား မင္းသမီးေတြကဲ႔သို႔ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္ ။ 
MRT ဟာ ေျမေအာက္ထဲမွာ ေမာင္းတာမ်ားပါတယ္ သို႔ေသာ္ ေနကာမ်က္မွန္ၾကီးတက္ထားတဲ႔သူေတြ ရွိတယ္ ။
ရုပ္ဆိုးတာ ေဗလု၀ေတာင္ အရံုးေပးရေလာက္တယ္ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆံုးေပၚ ၀တ္ဆံုကို ေစ်းၾကီးေပး၀ယ္ကာ
ဖက္ရွင္က်က်နဲ႔ လန္းေနတယ္ ။ အသက္က ဂိတ္ဆံုးေနျပီ သို႔ေသာ္ လွခ်င္စိတ္ မကုန္ေသးတဲ႔ မယ္ေဒၚၾကီးေတြလဲ အမ်ားသား ။ 
ေစ်းႏွုန္းဆိုလို႔ သိပ္ေတာ႔ မလန္႔ပါနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ရွိတဲ႔ စလံုးသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔
ဘာမဆို ၀ယ္သံုးႏိုင္တဲ႔ အေနအထားမ်ိဳးပါ ။ ၾကံုလို႔ေျပာလိုက္ဦးမယ္ စလံုးမေတြဟာ အသားအရည္လွတယ္ ။
တရုတ္ေတြကိုး ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ေတာ႔ သိပ္မမိုက္ဘူး ရြဲတယ္ ဆိုပါေတာ႔ ။ အေခ်ာအလွေလးေတြလဲ ရွိရဲ႕ ။ 

သတိထားမိတာတစ္ခုက စလံုးမေတြမွာ ျမန္မာမေတြလို အိေျဒ႖  မရွိဘူး ။
ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔မွု မရွိဘူး ။ မေႏြးေထြးဘူး ဆိုပါေတာ႔ ။

စလံုးေတြအားလံုးဟာ electronic device ေတြကို crazy ျဖစ္ပါတယ္ ။ iPhone ကို အမ်ားဆံုးသံုးပါတယ္ ။
အင္တာနက္လိုင္းပါယူထားတယ္ သီခ်င္းနားေထာင္တယ္ video ၾကည္႔တယ္ msg ပို႔တယ္ ။ ျပီးေတာ႔ blackberry bold လည္း အသံုးမ်ားတယ္ ။ တခ်ိဳ႕က ရုတ္တရက္ၾကည္႔ရင္ အလုပ္ရွုပ္ေနသလို ဘာလိုလိုနဲ႕ အမွန္ေတာ႔ ဂိမ္းကစားေနတာပါ ။
ျမန္မာျပည္မွာလို ဖုန္းကို ေအာ္ဟစ္ ေျပာေနတဲ႔ သူေတြ သိပ္မေတြ႔ရဘူး ။ ဖုန္းလိုင္းေကာင္းေတာ႔ အိပ္ခန္းထဲကေျပာလဲရတယ္ ။
ဘက္စ္ကားစီးရင္း ေျပာလဲရတယ္ ေအးေဆးပဲ ။ 

( နည္းနည္း ဆက္ေရးထားတယ္ )

စလံုးဟာ အာရွ ဆယ္ႏိုင္ငံထဲမွာ လူေနထိုင္မွု ေစ်းအၾကီးဆံုး ျမိဳ႕ေတာ္ အေနျဖင္႔ လူသိမ်ား ၾကပါတယ္ ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ေစ်းၾကီးလို႔ ဆိုျပီး အစာငတ္ခံမည္ေတာ႔ မဟုတ္ ။ ေစ်းၾကီးပါသည္ ဆိုသည္႔ အရာမ်ားအားလံုးကို ဝယ္စားပစ္ပါမည္။

ကၽြန္ေတာ္ တစ္လ ဗီဇာ သက္တမ္း တိုးလို႔ မရသည္႔အတြက္ မေလးနယ္စပ္ Johor ဘက္သို႔ တစ္ပတ္ေလာက္ သြားေနဖူးပါသည္ ။ နယ္စပ္ဆိုေပမယ္႔ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ ။ စလံုးေငြ တစ္ေဒၚလာဟာ မေလးရွားေငြ ႏွစ္ေဒၚလာ ပ်မ္းမ်အားျဖင္႔ ညီပါသည္ ။ မေလး နယ္စပ္က သူေတြက စလံုးမွာ မနက္ အလုပ္လာလုပ္ ညျပန္ၾကပါသည္ ။ ကား၊ ဆိုင္ကယ္၊ စက္ဘီး တို႔ျဖင္႔ ဝင္လာတတ္ပါသည္ ။ စားေသာက္ကုန္မ်ား ၊ လူေနတိုက္ခန္းမ်ား ၊ တျခားကုန္ပစၥည္း စသည္တို႔သည္လည္း စလံုးမွာထက္ ေစ်းက ထက္ဝက္မက သက္သာလွပါသည္ ။

Thursday, July 19, 2012


လကုန္ျပီ မီတာခ ၁၅၅၀ ေပးလိုက္တယ္ ။ ေန႔တိုင္း ညဘက္ဆို ဂိမ္းကစားတယ္ ။ မနက္ဘက္ အဂၤလိပ္စာ လုပ္ျဖစ္တယ္ ။ YouTube က video ေတြ download လုပ္ျပီး ၾကည္႔တယ္ ။

စာေရးဖို႔ အခ်ိန္အားပါတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔ မေရးျဖစ္ေသးဘူး ။ စာဖတ္တာ ဗီဒီယို ၾကည္႔တာမ်ားေနတယ္ ။

လြန္ခဲ႔တဲ႕ ရက္ေတြက Google Adsense လုပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည္႔တယ္ ။ အဆင္မေျပဘူး ။ အေၾကာင္းကေတာ႔ ျမန္မာလို ေရးထားတဲ႕ blog ေတြကို support မလုပ္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္ ။

မေန႔ကလည္း မီးတေနကုန္ ပ်က္တယ္ ။  စက္အစားထိုး တပ္ဆင္ဖို႔ ရွိတယ္ လို႔ ေျပာတယ္ ။ ဒါနဲ႕ အခ်ိန္ရွိတုန္း ဆံပင္ညွက္တယ္ ၊ ေဆးဆိုးတယ္ ။

အခု ရက္ပိုင္းမွာ ႏိုင္ငံျခားက အလည္လာတဲ႕ ဧည္႔သည္ေတြကို ေတြ႔ရတယ္ ။ ဘယ္သူလဲ ဆိုတာ မသိရဘူး ။ စာလည္း မေရးသြားဘူး ။ ဘယ္ႏိုင္ငံလဲ ဆိုတာေတာ႔ သိတယ္ ။

ဆိုင္ခန္းခ ဘတ္ ၆၅၀၀ ေပးလိုက္တယ္ ၊ ျမန္မာေငြနဲ႕ တြက္ရင္ တစ္သိန္း ခုႏွစ္ေသာင္းေလာက္ ရွိတယ္ ။ လမ္းမေပၚမွာ ေစ်းၾကီးလို႔ ေစ်းသက္သာတဲ႕ ေနရာကို ေျပာင္းဖို႔ ရွိတယ္ ။ မေန႔က ဆိုင္ခန္းလိုက္ၾကည္႔တယ္ တစ္လကို ၃၅၀၀ ေလာက္ပဲ ေပးရတယ္ ။  ဒါေပမယ္႔ အခန္းလြတ္ေတြ အကုန္လံုးျပည္႔ေနတယ္ ။ တစ္လေလာက္ ေစာင္႔ရဦးမယ္ ။ ျပီးရင္ ေျပာင္းမယ္ ။ 

ေဘာလံုးခုန္ႏွစ္ခုန္ကို ပိုင္ရွင္ထံ ျပန္အပ္လိုက္တယ္ ။ ျပည္သူ႔စစ္ဆိုတဲ႕ ေကာင္ေတြက ရန္ပံုေငြေတာင္းတာ မေပးလို႔ ညစ္ခ်င္ေနတယ္ေလ ။ 

ကြန္ပ်ဴတာ ႏွစ္လံုးေရာင္းဖို႔ ရွိတာ အခုထိ ေရာင္းမထြက္ေသးဘူး ။ 

ဒီေန႔ဟာ အာဇာနည္ေန႔ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔လို႔ ဆိုင္မွာ လူစည္ပါတယ္ ။ အေရးထဲ laptop တစ္လံုးက blue screen ေပၚလို႔ system restore ျပန္လုပ္ေပးရတယ္ ၊ software ေတြ ျပန္ထည္႔ေပးေနရတာနဲ႕ မနက္ပိုင္း အင္တာနက္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း
မသံုးျဖစ္ဘူး ။ အဲဒါျပီးသြားေတာ႔ facebook ၀င္ျဖစ္တယ္ ။ အာဇာနည္ေန႔ ဆိုေတာ႔ အားလံုးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံုေတြ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အေၾကာင္းေတြ ေျပာၾက ေရးၾက ရွယ္ၾကေပါ႔ဗ်ာ ။ ေန႔လည္ပိုင္း အားတာနဲ႕ စာဖတ္မလားလို႔ ၊ အခုမွပဲ blog ၀င္ျဖစ္တယ္ ။ 

မေန႔က ထူးထူးျခားျခား သိပ္မလုပ္ျဖစ္ဘူး ။ Connection လည္း က်ေနတယ္ ။ ဒီေန႔ေတာ႔ posts ႏွစ္ခုေလာက္ တင္ျဖစ္တယ္ ။ ေရႊအျမဳေတမွာ ဖတ္စရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေသးတယ္ ဆိုတာကို ေတြ႔မိတယ္ ။ အဲဒိ ၀တၳဳေတြထဲက ၾကိုက္တာေလးေတြကို ဒီမွာ ျပန္တင္ေပးမယ္ ။ 

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သမၼပံုကို မူဆလင္ေတြက မီးရွို႕ေနတဲ႕ပံုေတြ ၊ ႏိုင္ငံျခားသံရံုးေတြမွာ မူဆလင္ေတြက မဟုတ္မမွန္တဲ႕ သတင္းဓတ္ပံုေတြကုိ အသံုးျပဳျပီး ဆႏၵျပေနၾကတဲ႔ ပံုေတြ facebook မွာေတြ႔တယ္ ။ အဲဒါေတြကို တံု႔ျပန္ခ်င္လို႔ comment ေရးျပီး ဆဲလိုက္တယ္ ။

ဒီေန႔ တာခ်ီလိတ္မွာ မနက္ ၉ နာရီေလာက္ကေန ၂ နာရီထိ မီးပ်က္တယ္ ။ ငုတ္တုတ္ေမ႔တဲ႔ေန႔ေပါ႔ေလ ။ မနက္ပိုင္း ဘာမွကို မလုပ္ျဖစ္ဘူး ။

youtube က ဗီဒီယိုေတြကို blog မွာ ရွယ္ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္ ။ music video ေတြပဲ ရွယ္ယာ လုပ္မလားလို႔ ။


ဒီေန႔  photography ေအာက္မွာ ဓတ္ပံုေတြ တင္ျဖစ္တယ္ ။ မတင္ရေသးတဲ႕ ပံုေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေသးတယ္ ။  ဓတ္ပံု မတင္ထားေသာ blog ဟာ မလွပဘူးလို႔ ျမင္တယ္ ။


ဒီ blog မွာ က double click anywhere ထည္႔ထားပါတယ္ ၊ မသိတဲ႕ စကားလံုးေတြ ရွိရင္ double click နိပ္႔လိုက္ပါ ၊ က ဘာသာျပန္ထားတဲ႕ dictionary box ေလး ေပၚလာပါလိမ္႔မယ္ ။

Chatting ေလး တစ္ခုလည္း ထည္႔ထားတယ္ ။ free chat လုပ္လို႔ ရပါတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔ English လိုပဲ ေရးလို႔ ရတယ္ ။


facebook's note မွာ စာေရးရတာ အဆင္မေျပသလိုပဲ ။ fb က ဓတ္ပံုေလးေတြတင္ ၊ comment ေလးေတြေရး ၊ share with friend လုပ္ရတာေတာ႔ ေကာင္းတယ္ ။

အဲဒါနဲ႔ blog တစ္ခုလုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးမိတယ္ ။ အရင္က လုပ္ခဲ႔ဖူးတဲ႕ blog ေတြလည္း ရွိတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကို ျဖတ္လိုက္ျပီ တခ်ိဳ႕ေတာ႔ က်န္ဦးမယ္ ။ wordpress လည္း တစ္ခုရွိတယ္ ။

အခု ဒီ blog ကို လုပ္ရျခင္းက အင္တာနက္ သံုးတဲ႕အခါမွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ႔ websites ေကာင္းေလးေတြ ေတြ႔ရင္ bookmark လုပ္ထားတတ္ပါတယ္ ။

အဲဒါက one computer, one browser ထဲမွာပဲ ရွိတာပါ ။ bookmark sharing တို႔မွာ ရွယ္ရင္လည္း ရပါတယ္ ။

အဲဒိ bookmark ေတြက brower uninstall လုပ္ရင္ျဖစ္ေစ ၊ delete လုပ္ရင္ျဖစ္ေစ ျပတ္သြားမွာပါ ။ window reinstall လုပ္ရင္လည္း ျပတ္ျပီပဲ ။

ေနာက္တစ္ခုက google မွာ ကိုယ္သိခ်င္တာေတြ ရွာေဖြတယ္ ဆိုေပမယ္႔ ခဏခဏ ရွာေနရင္ အခ်ိန္ကုန္တယ္ ။ အရင္ကလည္း ရွာခဲ႔ဖူးတယ္ အခု အဲဒိ အေၾကာင္းအရာကိုပဲ ျပန္ရွာတယ္ ... ေတြ႔တယ္ ၊ မေတြ႔ေတာ႔ဘူး ျဖစ္တတ္တယ္ ။

အဲဒိေတာ႔ ကိုယ္သိျပီးသား ကိုယ္ရွာေဖြျပီးသား အေၾကာင္းအရာေတြကို မွတ္ထားဖို႔ေတာ႔ လိုျပီ ။

အဲဒိ ႏွစ္ခ်က္ေၾကာင္႔ ဒီ blog ေလးလုပ္ျပီး Share n Share လို႔ နာမည္ေပးလိုက္တယ္ ။

ဒီ blog မွာ website link ေတြ ရွိမယ္ ၊ ဖတ္ခဲ႔ဖူးတဲ႕ စာေတြကိုလည္း ရွယ္ထားတယ္ ၊ ကိုယ္တိုင္ေရးစာေတြလည္း ပါမယ္ ။

diary ပံုစံမ်ိဳး ေရးခ်င္လို႔ Daily လို႔ အမည္ေပးထားျပီး ေန႔စဥ္ update ေတြကို ဒီမွာ ေရးမယ္ ။

Candy Khine ဆိုတဲက blog သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အၾကံေပးတယ္ ... Gadget ေလးေတြ ထည္႔ဖို႔လိုေသးတယ္ေလ တဲ႕^^

အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း Welcome Box, Digital Clock, Translate , Video Bar, Daily Calendar, Search this blog, Popular Posts, Total Pageviews, Share it နဲ႔ Live Traffic Feed တို႔ကို ထည္႔ထားပါတယ္ ။

Tuesday, July 17, 2012



မွတ္ပံုတင္ သက္တမ္း ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ္၊ ေလးဆယ္ ရွိၿပီျဖစ္ေသာ ယာဥ္အို ယာဥ္ေဟာင္းမ်ားကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ အသစ္မ်ား တင္သြင္းခြင့္ ပါမစ္ ထုတ္ေပးမည္ဟု သက္ဆိုင္ရာမွ ေၾကညာသည္။

ကားေလာက သာမက တျခား စီးပြားေရး လုပ္ငန္း မ်ားကိုပါ ႐ိုက္ခတ္ သြားသည္။ ေမာ္ဒယ္လ္ျမင့္ ကားေတြ ေစ်းျပဳတ္ က်သြားသည္။ ေအာက္ကားေလးေတြ ေစ်းေျမာက္လာသည္။ အလယ္ ကားပိုင္ရွင္ေတြကေတာ့ ထိုင္ငိုရမလို၊ ထပဲ ကရမလို အူလည္လည္ ျဖစ္ကုန္ၾက၏။

ဘာမဆို ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ဟု ဆို႐ိုးစကား ရွိေသာ ပရီမီယာလိဂ္ ေဘာလံုးပြဲ ေတြလိုပါပဲ။ ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ အသင္းႀကီးေတြ အေျခမလွဘဲ တန္းဆင္းဇုန္က အသင္းေတြ ေအာင္ပြဲ ခံၾကသည္။ ေအာက္ေၾကး စားတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့။ ဒိုင္ႀကီးေတြ၊ ပြဲစားေတြကေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ (တခ်ဳိ႕က tremy ေျပာၾကေသးသည္။ ဖိုးကပ္စ္တိုက္ ၿပီးသား ဆိုလားပဲ။)

ခုလို ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနခ်ိန္ တစ္ညမွာေတာ့ ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳ ဖုန္းလွမ္းဆက္သည္။“ေျပာပါ ကိုႀကီးညိဳ”“ဒီလိုကြာ၊ ကိုယ္တစ္ခု စဥ္းစားမိလို႔၊ သက္တမ္း ရင့္ေနတဲ့ ကားအို ကားေဟာင္း ေတြလိုပဲ၊ အိမ္ေထာင္သက္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္တဲ့ မိန္းမေဟာင္းေတြကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာ သြားအပ္ၿပီး အသက္အစိတ္ထက္ မပိုတဲ့ ေမာ္ဒယ္သစ္ကေလးေတြနဲ႔ လဲယူခြင့္ ပါမစ္ ျပန္ထုတ္ေပးရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔”

ဒီလူႀကီး ဒါမ်ဳိး ၾကံစည္ ေနတာၾကာၿပီ။ ဆူဆူညံညံ အသံေတြ၊ သီခ်င္း ဆိုသံေတြကို ဖုန္းထဲမွ ၾကားေနရသျဖင့္ ကာရာအိုေက ဘားကေန လွမ္းဆက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိသာ၏။ ခပ္ေထြေထြနဲ႔မို႔ သူ႔အတြင္းစိတ္ထဲက ဆႏၵမွန္ေတြ ပြင့္အန္ ထြက္လာျခင္း ျဖစ္မည္။

“ဒါဆို အပ်ဳိဟိုင္းႀကီး ေတြက်ေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္ လုပ္မလဲဗ်”ဟု ကၽြန္ေတာ္က ဆြေပးလိုက္ေတာ့“ဟာ- သံုးမရတဲ့ ဒီ ေအာ္ေဆြးႀကီးေတြကေတာ့ သံရည္က်ဳိစက္ ပို႔ပစ္လိုက္တာပဲ ေကာင္းတယ္”

သူေျပာတဲ့အတိုင္း ျဖစ္လာရင္ေတာ့ အပ်ဳိႀကီးေတြ ျဖစ္တဲ့ ဂ်ဴး၊ ရာသက္ပန္ (ေတာင္ငူေဆာင္)၊ ဇြန္ပြင့္၊ ျမဴျမဴ၊ ၀င္း၀င္းျမင့္ (နန္း ေတာ္ေရွ႕)တို႔ေတာ့ ဒုကၡပဲ။ ထို႔အတူ ေဆးမန္းက ဆရာမ အပ်ဳိႀကီးေတြ အတြက္လည္း မဆီမဆိုင္ လွမ္းစိတ္ပူ လိုက္မိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ခ်င္ေျပာင္ခ်င္ စိတ္ေပၚလာသျဖင့္ ရာသက္ ပန္ဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာျပ လိုက္ေသာအခါ သူက-“အမယ္၊ ကိုယ္ေတြက အိုးေမာ္ဒယ္ ဆိုေပမယ့္ ယာယီ နံပါတ္ပဲ ရွိေသးတာပါေနာ္”အမွန္ကေတာ့ ၀ယ္မယ့္ လူမရွိလို႔ ႐ႈိးရြမ္းမွာ ငုတ္တုတ္ ႀကီး က်န္ခဲ့တဲ့ ေမာ္ဒယ္မ်ဳိး ျဖစ္မွပါ။ ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ တစ္ ခု သြားသတိရျပန္ၿပီ။ 

ဟိုတစ္ေလာက ႐ုပ္ရွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေက်ာ္သူနဲ႔ ေရႊဇီးကြက္တို႔ရဲ႕ အႏွစ္သံုးဆယ္ေျမာက္ မဂၤလာ အမွတ္တရ အခမ္းအနားကို က်င္းပသြားေသးသည္။သူတို႔လည္း အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္သံုးဆယ္ ေက်ာ္ၿပီေပါ့။ သို႔ရာတြင္ ကိုေက်ာ္သူ အေနျဖင့္ ပါမစ္အသစ္ တစ္ေစာင္ ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတာ့ မရွိႏိုင္။ ေရႊဇီးကြက္ ဆိုတာက သက္တမ္းရင့္ေလ တန္ဖိုး တက္ေလဆိုတဲ့ ႐ိုးစ္ရြိဳက္လို၊ မာစီဒီးလိုမ်ဳိး မဟုတ္လား။ (ကိုေမာင္ေမာင္အတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။)

ကၽြန္ေတာ္က ခုလို ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေျပာ၊ သူတုိ႔ကို သံရည္က်ဳိ စက္ပို႔မယ္ ၿခိမ္းေျခာက္တာ ကို ရာသက္ပန္က သူ႔ အေပါင္းအသင္း SPICE GIRLS အဖြဲ႕ကို ျပန္တိုင္သည္။ (SPICE = မဆလာ) တျခားလူေတြက ရယ္ေနၾကေသာ္လည္း ကံ့ေကာ္ ၀တ္ရည္စာေပမွ ကက္ကက္လန္ မ၀ိုင္းကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း-“ဟင္း- ဒါဆို သူ႔မိန္းမ က်ေတာ့ေကာ”ဟု ျပန္ပက္သည္။သူေျပာတာ မွန္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမ သည္လည္း သက္တမ္းလြန္ ယာဥ္အိုယာဥ္ေဟာင္း စာရင္း ထဲ ၀င္ေနပါၿပီ။ သူ႔ကို တန္ဖိုး ႀကီး ကမာၻေက်ာ္ ထိပ္တန္း ကားေတြနဲ႔ေတာ့ မတင္စား၀ံ့ပါ။ ဒုတိယကမာၻစစ္ လက္က်န္ ဗိုက္ပူ ဘတ္စ္ကားႀကီးနဲ႔သာ ခိုင္းႏႈိင္းခ်င္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘ၀ ဟိုနားဒီနား ငါးျပားေပးရတဲ့ ေခတ္ကေန ခရီးတစ္ျဖတ္ ငါးဆယ္က်ပ္ဆိုေသာ ဒီေန႔ ကာလအထိ သစၥာရွိရွိ အသံုး ေတာ္ခံခဲ့တဲ့ ကားႀကီးေတြ ေပါ့။ ဇိမ္မက်ေပမယ့္ လံုျခံဳ စိတ္ခ်ရသည္။ ကုန္က်စရိတ္ သက္သာသည္။ (မီးခိုးေတာ့ နည္းနည္း လိုက္ေနၿပီေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အင္ဂ်င္၀ိုင္ေလး မွန္မွန္ ထည့္ေပးထားရင္ ခုခ်ိန္ ထိ “ေဒါက္၀ူး”ပါပဲ။)

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အိမ္က ဗိုက္ပူႀကီးကို သက္ဆိုင္ရာသို႔လည္း မအပ္ႏိုင္၊ သံရည္ က်ဳိစက္ကိုလည္း မပို႔ရက္၊ ပါမစ္လည္း မလိုခ်င္။ တကယ္လို႔ လံုး၀ ေမာင္းႏွင္ခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုလွ်င္လည္း ဂိုေဒါင္ထဲ ထည့္ၿပီး အမွတ္တရ သိမ္းထားလိုက္ေတာ့မည္။

တပ္မေတာ္သားေတြဟာ လက္နက္ကို ကိုယ္နဲ႔ မကြာ အျမဲတမ္း ရွိေနေစရ သည္။ ဘယ္လို အေၾကာင္း ေၾကာင့္နဲ႔မွ မစြန္႔ပစ္ရ။ ရန္သူ႔ လက္မပါေစရ။ အသက္နဲ႔ လဲၿပီး ကာကြယ္ရမည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ “ငါေသမွ ငါ့လက္ နက္ကို ရမည္” ဆိုေသာ ေဆာင္ပုဒ္ကို ကိုင္စြဲထားၾက ရ၏။ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလို ပါပဲ။“ငါေသမွ ငါ့မိန္းမကို ရမည္”မိန္းမတစ္ေယာက္ ဟင္းခ်က္ေကာင္းျခင္းသည္ အိမ္ေထာင္တစ္ခု သာယာ တည္ၿငိမ္ ခိုင္ျမဲေရးအတြက္ အဓိက အခ်က္ပဲလို႔ေတာ့ မေျပာႏိုင္။ သို႔ရာတြင္ အေရး ပါေသာ အခန္းက႑မွ အေထာက္အကူ ျပဳသည္ဟု ထင္၏။

သမီးရည္းစား ဘ၀ မွာ- “ခ်စ္က ထမင္းဟင္း မခ်က္တတ္ဘူးေနာ္”ဆိုလည္းရတယ္။ အေမ ခ်က္ေကၽြးလိမ့္မယ္။ ညားခါ စမွာလည္း အေရးမႀကီးေသး။“ခ်စ္ရဲ႕ လက္ရာဆိုရင္ ေကာက္႐ိုးကို ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ လုပ္ေကၽြးရင္ေတာင္ တစ္သက္လံုး စားႏိုင္ပါတယ္”လုိ႔ဆိုခဲ့ၿပီး အိမ္ေထာင္ သက္ကေလး ရလာေတာ့မွ ပူညံပူညံ ျဖစ္ေတာ့တာ။ေယာက္်ားမ်ားဟာ ထမင္းဆာလွ်င္ စိတ္တိုတတ္သည္။ ဒီၾကားထဲကမွ ဟင္းကလည္း မေကာင္း၊ လက္ရာကလည္း ညံ့ေနလွ်င္ ေဒါသ ေပါက္ကြဲေတာ့တာပဲ။ လင္မယားေတြ ရန္ျဖစ္ၾကရတဲ့ အေၾကာင္ရင္းေတြထဲမွာ ထမင္း၊ ဟင္းကိစၥက အႀကိမ္ အမ်ားဆံုးေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။

ဆိုင္မွာ ၀ယ္စားလည္း ရတာပဲဟု ေစာဒက တက္စရာ ရွိ၏။ သို႔ရာတြင္ ခံစားမႈခ်င္း မတူေၾကာင္း ဆိုင္ထမင္း ဟင္းစားေနက် လူေတြ သိလိမ့္မည္။ ဘယ္ေလာက္ စားေကာင္းတဲ့ ဆိုင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူခ်က္တာလဲ ဆိုတာ မသိရ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ ခ်က္တဲ့ ထမင္းဟင္းကို စားရတာ။ ဆိုင္က ၀န္ထမ္းေတြ ဆုိတာကလည္း တာ၀န္ အရသာ ဧည့္၀တ္ ေက်ေနရတာ။ တကယ့္ေႏြးေထြးမႈ အစစ္ မဟုတ္။ စားလို႔ၿပီးရင္ ေငြ ရွင္းရမည္။ အေပးအယူ သေဘာ။ ၿပီးေတာ့ ထျပန္ေပေတာ့။ အိမ္မွာလို ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေလးေပၚ ထိုင္ရင္း ထမင္းလံုးစီလို႔ မရ။ တစ္ေမွးေမွးလို႔ မျဖစ္။ ဆိုင္က ထမင္း၀ိုင္းသည္ အလုပ္ သေဘာဆန္သည္။ ၀ိညာဥ္ ကင္းမဲ့ေန၏။

ထမင္းဟင္း ကိစၥသည္ အိမ္ေထာင္သက္ ရင့္လာေလ ပိုအေရး ပါလာေလပင္ ျဖစ္၏။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲလွလွ တစ္အိမ္ထဲမွာ ၾကာၾကာေနရင္ ႐ိုးသြားမွာပဲ။ အလွအပ ဆို တာကလည္း အသက္ ႀကီးလာရင္ ပ်က္စီးမွာပဲ။ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ေတြ၊ အသား အေရ စိုျပည္ေခ်ာေမြ႕မႈေတြကလည္း အရြယ္နဲ႔ အမွ် ယိုယြင္း လာမွာပဲ။ ဟင္းခ်က္ေကာင္း တယ္ဆိုတဲ့ အရည္အခ်င္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ယုတ္ေလ်ာ့ ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္။ ေလးဆယ္ေက်ာ္ လည္း ဒီလက္ရာပဲ။ ငါးဆယ္၊ ခုနစ္ဆယ္၊ ရွစ္ဆယ္လည္း ဒီလက္ရာပဲ။ အခ်ိန္ ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် ကိုယ့္ ေယာက္်ားရဲ႕ အႀကိဳက္ကို ပိုေတာင္ သိလာေသးသည္။ခုလို နိဒါန္းရွည္ႀကီး ခ်ီေနၿပီ ဆိုကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္အခ်ဳိး ခ်ဳိးေတာ့မယ္ ဆိုတာ စာနယ္ဇင္း ဆရာႀကီးမ်ား သိၿပီးျဖစ္တဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ ဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမ ဟင္းခ်က္ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာမလို႔ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခ်စ္ခဲ့တာ ဟင္းခ်က္ေကာင္းေၾကာင္း ႀကိဳသိလို႔ မဟုတ္။ တျခား ေယာက္်ားေလးေတြလိုပဲ ဒီေကာင္မေလး မဆိုးဘူး၊ လွတယ္ဆိုၿပီး ခ်စ္ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ႀကိဳက္ခါစတုန္းကဆို သူ႔ရဲ႕ ေခတ္မီ ၀တ္စားဆင္ ယင္ပံုကိုၾကည့္ၿပီး ထမင္းအိုး တစ္လံုးေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္ တည္ႏိုင္ပါ့မလား မသိဘူးဟု အထင္ ေသးမိေသးသည္။ ေနာက္ပိုင္း သူတို႔အိမ္ သြားလည္ရင္း သူ႔လက္ရာကို စား ရေတာ့မွ ငါေတာ့ ဒီေတာင္က မေက်ာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ၀န္ခံလိုက္ရတာ။

သူအလုပ္ ရၿပီးေနာက္ ညေန ႐ုံးဆင္းခ်ိန္မွာ သြားႀကိဳသည္။ ေလာ္ကယ္ ရထားစီးသည္။ ဘူတာေစ်း ကေလးမွာ သားငါး၊ ဟင္းသီးဟင္း ရြက္ ၀ယ္သည္။ သူ႔အိမ္သို႔ လိုက္သြားသည္။ သူဟင္း ခ်က္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က င႐ုတ္သီး ေထာင္းေပးသလိုလို၊ ဘာလိုလိုလုပ္ရင္း စကား ေျပာသည္။ ၿပီးေတာ့ ထမင္း တူတူစားၾကသည္။ တစ္ပတ္မွာ သံုး၊ ေလးရက္ေတာ့ သူတို႔ အိမ္မွာ ညေနစာ စားျဖစ္၏။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေမ ေျပာဖူးတာ ရွိသည္။“မင္းတို႔ေနာ္၊ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အေမ ေကာင္းေကာင္း ခ်က္ေကၽြးမယ္၊ အိမ္ေထာင္ က်ၿပီးလို႔ ထမင္းဟင္း ေကာင္းေကာင္း မခ်က္တတ္တဲ့ မိန္းမမ်ဳိးနဲ႔ ေတြ႕ရင္ေတာ့ ကုိယ့္ထိုက္နဲ႔ ကုိယ့္ကံပဲ။ အဲဒီ အခါက်ေတာ့ မင္းတို႔ မိန္းမ ေတြက မင္းတို႔ကို ခ်ီးေလးနဲ႔ ပဲေကၽြးေကၽြး၊ အေမ ဘာမွ ၀င္စြက္ဖက္မွာ မဟုတ္ဘူး”ကၽြန္ေတာ္က ဒီစကား ကို မွတ္ထားသည္။ တစ္ရက္မွာ ရည္းစားအိမ္မွာ ညေနစာ စားၿပီးမွ ျပန္လာေတာ့ အေမ က-“ထမင္းစားေတာ့ မလား”“ဟိုအိမ္က စားလာခဲ့ၿပီ”“ဘာဟင္းမ်ား ခ်က္ ေကၽြးလိုက္သလဲ”ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ က-“ခ်ီးနဲ႔ ေကၽြးလိုက္တယ္ အေမ”ဟု ေျဖေသာအခါ အေမ က မ်က္ေစာင္းထိုးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထပ္ၿပီး မိန္းမက အိမ္ကိုေရာက္လာ၊ တစ္အိုးတည္း စားၾကတဲ့ အခါက်မွ အေမ ကိုယ္တိုင္က သူ႔လက္ရာကို ခံတြင္းေတြ႕ သြားသည္။ ဟုိဟာေလး ခ်က္ေကၽြးစမ္းပါဦး၊ ဒီဟာေလး မစားရတာ ၾကာၿပီဆိုၿပီး ေတာင္းဆိုတတ္လာသည္။ မၾကာခဏ ဆိုသလို သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ နည္းပညာ ဖလွယ္ၿပီး ပိုမို ေကာင္းမြန္ေသာ အစပ္အဟပ္ေတြ ပူးေပါင္း တီထြင္ၾကေသးသည္။

ဟင္းခ်က္ ေကာင္းတယ္ဆိုတာက ပစၥည္းေကာင္း သံုးႏိုင္တာနဲ႔လည္း မဆိုင္၊ အစပ္အဟပ္ တည့္ဖို႔၊ လက္အဆမွန္ဖို႔ အျပင္ စိတ္ရွည္ဖို႔ႏွင့္ အခ်က္အျပဳတ္ ၀ါသနာ ပါဖို႔လည္း လိုေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ ဟင္း ခ်က္ေကာင္းတယ္ ဆုိတာ အဲဒါေတြေၾကာင့္ဟု ထင္သည္။ သူက သားႀကီးငါး ႀကီးမွ မဟုတ္။ အရံဟင္း ေလးေတြကိုပါ စားေကာင္းေအာင္ လုပ္တတ္သည္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ပန္ေထြေဖ်ာ္၊ င႐ုတ္သီးစိမ္း ငါးပိခ်က္၊ မရန္းသီးေထာင္း၊ ခရမ္းသီးႏွင့္ ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္၊ ပုန္းရည္ႀကီးသုပ္ စသည္ျဖင့္။ သူႏွင့္ေပါင္းၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တံုးကမွ မႀကိဳက္တတ္ေသာ ၾကက္ဟင္းခါးသီး ခ်က္ကိုေတာင္ မက္မက္ ေမာေမာ စားတတ္လာသည္။

အသားငါးဟင္း ဆိုရင္ေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ သူက ေျခေလးေခ်ာင္းသားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက မစားဘဲ ေရွာင္ခဲ့သူျဖစ္၏။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စားဖို႔ေတာ့ ခ်က္ေပးသည္။ လံုး၀ျမည္း မၾကည့္ဘဲ အစပ္အဟပ္ တည့္ေအာင္ ခ်က္ႏိုင္တာ ပညာပဲ။

သူ ခ်က္တဲ့ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဖးဘရိတ္ကေတာ့ ၀က္သားနဲ႔ မွ်စ္ခ်ဥ္ေပါ့။ သူက ၀က္သား မစားသျဖင့္ မွ်စ္ခ်ဥ္ကို ငါးႏွင့္ အရင္ခ်က္သည္။ က်က္ၿပီဆိုမွ အိုးခြဲၿပီး ၀က္သံုးထပ္သားကိုထည့္၊ မီးမွ်ဥ္းမွ်ဥ္းနဲ႔ ျပန္တည္။ ငါးနဲ႔ ၀က္အရသာ ႏွစ္မ်ဳိးေပါင္းေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ တစ္ခါတေလ ၀က္ဆီဖတ္ ထည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ၀က္သားနဲ႔ မွ်စ္ခ်ဥ္ဆိုလွ်င္ ေနာက္တစ္ေန႔က်မွ ေဆး႐ုံတက္ရင္ တက္ရပေစ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ တ၀ႀကီး ကိုင္ပစ္လိုက္တာပဲ။သူက ထမင္းဟင္းပဲ ခ်က္တတ္တာ မဟုတ္။ မုန္႔ဟင္းခါး၊ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ လည္း ေကာင္းေကာင္းခ်က္ တတ္သည္။ စားဖူးသူေတြက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ ဖြင့္ရင္ လူႀကိဳက္ မ်ားမွာပဲဟု ေျပာၾက သည္။ သူသာ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုင္ဖြင့္ျဖစ္လွ်င္ ေရႊဥတို႔၊ ေျမာင္းျမ ေဒၚခ်ဳိတို႔လို နာမည္ႀကီးခ်င္ ႀကီးလာႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေတြ တကုပ္ကုပ္ မေရးရေတာ့ဘဲ ေကာင္တာမွာ ေငြထိုင္သိမ္း ႐ုံဆိုရင္ ဇိမ္ပဲ။

ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ ၾကာဆံေၾကာ္၊ ထမင္းေၾကာ္၊ ေကာ္ျပန္႔စိမ္း ဆုိတာေတြက အိမ္မွာ အပ်င္းေျပ လုပ္စားတာ။ စိတ္ လိုလက္ရရွိတဲ့အခါ ငါးထမင္းခ်ဥ္ လုပ္ေကၽြးသည္။ သူက ရွမ္းေခါက္ဆြဲေတာ့ ကိုယ္တိုင္ တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးေသး။ ဒီေတာ့ ရွမ္းစာေတြ ေရာင္းေသာ ကုန္ေျခာက္ဆိုင္ကို သြားသည္။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ လုပ္ နည္းေမးသည္။ ပစၥည္းအစံု ၀ယ္လာၿပီး သူ႔ဘာသာ လုပ္ၾကည့္သည္။ သမီးေတြကေရာ သူတုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကပါ စားၾကည့္ၿပီး ဆိုင္ေတြမွာ စားရတာထက္ ပိုေကာင္းတယ္ဟု ေထာက္ခံၾကသည္။

မုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္စားတဲ့  အခါ အခ်ိန္ရလွ်င္ ဘူးသီးေၾကာ္၊ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ သူ႔ ဘာသာေၾကာ္သည္။ အျပင္က ၀ယ္စားတဲ့ ဗယာေၾကာ္ေတြ စားမေကာင္းလို႔ဆိုၿပီး သူ႔ဘာသာ ေၾကာ္တတ္ေသး သည္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ က တမ္ပူရာေၾကာ္ကို စားၾကည့္၊ ဒါမ်ား ဘာခက္လို႔လဲ ဆိုၿပီး အိမ္မွာ ေၾကာ္ေကၽြးသည္။ နာမည္ႀကီး မစၥတာ ဂစ္တာဆိုင္က လက္ရာကို မီသည္။ သူစပ္တဲ့ အခ်ဥ္ရည္က ပိုေကာင္းေသးသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္စရာ ဟင္းတစ္မ်ဳိး ရွိေသးသည္။ သမီးရည္းစား ဘ၀ တုန္းက ႐ုံးပိတ္ရက္တစ္ရက္ မွာ သူတုိ႔အိမ္သို႔ ေရာက္သြား သည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ လြန္ ေနၿပီ။“ထမင္းစား ၿပီးၿပီလား”သူက ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က-“မစားရေသးဘူး။ ဒီ ေရာက္မွ စားမယ္ဆိုၿပီး”“အဲဒါမွ ဒုကၡပဲ၊ ဟင္း ေတြက အိမ္ကစားလို႔ ကုန္ၿပီ၊ ဘဲဥေတာ့ ရွိတယ္။ ေၾကာ္ေပး ရမလား”

အေမ ခ်က္ေလ့ရွိေသာ ဟင္းကို သြားသတိရသည္။ ဘဲဥ အခ်ဥ္ဆီျပန္ ျဖစ္၏။ ထူးျခားတာက ဘဲဥကို သမား႐ိုးက်အတိုင္း ျပဳတ္ၿပီး မွ ျခမ္းထည့္တာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ အလံုးလိုက္ အစိမ္း အတိုင္း ေဖာက္ထည့္ျခင္းျဖစ္ ၏။ ဟပ္ဖ႐ိုက္ပံုစံ အျပားလိုက္ ျဖစ္သြားသည္။ ဘဲဥ ေဖာက္ခ်က္ဟု ေခၚသည္။ ျမန္လည္းျမန္၊ လြယ္လည္း လြယ္သည္။ အရည္ေလး အႏွစ္ေလးနဲ႔ဆိုေတာ့ စားလို႔ လည္း ေကာင္းသည္။“အင္း- မဆိုးဘူး၊ စမ္း ၾကည့္မယ္”ဆိုၿပီး သူ ခ်က္ေတာ့ သည္။ ၿပီးေတာ့ ျမည္းၾကည့္ ၿပီး-“တစ္ခုခု လိုေနသလို ပဲ၊ ဟုတ္ၿပီ”ဟင္းထဲကို ေဂၚရင္ဂ်ီ မဆလာ ျဖဴးလိုက္သည္။ ေမႊးတက္လာသည္။ ကဏန္း မဆလာခ်က္လို အရသာမ်ဳိး။ သူခ်က္တာက အေမ့ဟင္း ထက္ေတာင္ ပိုေကာင္းေသး သည္။

တစ္ခါေတာ့ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာက္ကဆတ္ ျဖစ္ၾကသည္။(ကၽြန္ေတာ္က တစ္ဖက္သတ္ ျဖစ္တာ။) သူကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ သုန္သုန္မႈန္မႈန္ ႀကီးသာ လုပ္ေနသည္။ ႐ုံးက အျပန္ ခါတိုင္းလို ဘူတာေစ်း မွာ သားငါး ၀င္မ၀ယ္ေတာ့ဘဲ အိမ္ကိုသာ တန္းသြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆိုးၿပီး ဆက္မလိုက္ဘဲ လွည့္ျပန္ဖို႔ စိတ္ကူးၿပီးမွ သူတို႔အိမ္ အထိ ပါသြားသည္။ သူက ေနာက္ ေဖးဘက္ ၀င္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဧည့္ခန္းမွာ စူပုပ္ပုပ္ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ငူငူ ႀကီး ထိုင္ေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ သူ ဧည့္ ခန္း၀မွာ လာရပ္ၿပီး-“ထမင္းစားမယ္”ဟု သံျပတ္ျဖင့္ ေျပာ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းခါ လိုက္၏။ သူ ျပန္ထြက္သြားသည္။ ခဏ အၾကာမွာ-“ထမင္းခူးၿပီးၿပီ”ဟု လာေျပာျပန္သည္။“မစားဘူး”ဟု ေျပာမယ္ ၾကံေသာ္လည္း ဗိုက္က ေတာ္ေတာ္ ဆာေနၿပီ။ တာ၀န္ အရလိုလို၊ စိတ္မပါသလိုလို လုပ္ရင္း လိုက္သြားသည္။ ထမင္းစား ပြဲမွာထိုင္ၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘဲဥ ေဖာက္ခ်က္ဟင္း။ မဆ လာနံ႔က ေ၀့ခနဲ ၀င္လာသည္။ သြားရည္ေတာင္ ယိုခ်င္လာ၏။

ထမင္းေတြကို အေၾကာင္းမဲ့ ေလွ်ာက္ဖြရင္း အိုက္တင္ ခံေနလိုက္သည္။ သူက ဟင္းခပ္ထည့္ေပးသည္။ ဆာေနလို႔ပဲလားမသိ။ ဒီေန႔ က်မွ ဟင္းက ပိုအရသာရွိေန သည္။ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ ကုန္ေပမယ့္ မ၀ေသး။သူက-“ထမင္း”ဟု ေျပာေသာအခါ“ေတာ္ၿပီ”ဟု ေျပာၿပီးမွ ပန္းကန္ကို ေရွ႕တိုးေပးမိ၏။ သူက ထမင္း ထပ္ထည့္ေပးသည္။ ဒုတိယပန္းကန္ ကုန္ေပမယ့္ အာသာမေျပေသး။ သူက အထာ ေပါက္သြားလို႔လား၊ စားၿပီး သြားလို႔လား မသိ။ သူ႔ ပန္းကန္ကိုယူၿပီး ေရွာင္ထြက္ သြားသည္။ သူေက်ာေပးၿပီး ပန္းကန္ ေဆးေနတုန္း ထမင္း ျမန္ျမန္ ထပ္ထည့္စားရသည္။ကၽြန္ေတာ္က အစားနည္းသူ ျဖစ္သည့္တိုင္ ဒီေန႔ေတာ့ ဗိုက္တင္းေအာင္ စားပစ္လိုက္သည္။ မဆလာ အရွိန္ေၾကာင့္ ေခၽြးေတြလည္း ျပန္လာသည္။ စိတ္ဆိုးလည္း ေျပသြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ ေဘးမွာ သြားထိုင္ၿပီး လက္ေဆးရင္း-“စားလို႔ ေကာင္းလိုက္ တာ”ဟု ေလေျပထိုးလိုက္သည္။ သူက လွည့္မၾကည့္ ဘဲ-“ပုလင္းထဲမွာ ထန္းလ်က္ရွိတယ္”ဟု ျပန္ေျပာသည္။

ဒီနည္းဗ်ဴဟာက တင္းမာမႈ ေလ်ာ့ပါးေရး အတြက္ အလုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း သူသိသြား ဟန္တူသည္။ ေနာင္ ေနာင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ အခါတိုင္း ဟင္းေကာင္းေကာင္းေလး ခ်က္ေကၽြးတတ္တာ ခုထိပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း တျဖည္းျဖည္း ပို၍ပို၍ ေဒါသႀကီး တတ္လာေလေတာ့သည္။တစ္ေလာက သူ႔ အစ္မ တစ္ေယာက္ အိမ္လာလည္ သည္။ တျခား ေကၽြးစရာ မရွိသျဖင့္ မရန္းသီးမွည့္ေတြ ခ် ေကၽြးသည္။ မရန္းသီးနဲ႔ တို႔စားလို႔ ရေအာင္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမက ဆားရယ္၊ ႏြယ္ခ်ဳိ ရယ္၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔ရယ္ ေရာစပ္ေပးသည္။ သူ႔အစ္မျပန္ေတာ့ မရန္းသီးေတြ ထည့္ေပးသည္။ က်န္တဲ့ ဆားေတြ ကိုပါ အိတ္ကေလးႏွင့္ ထည့္ေပးလိုက္သည္။

သူ႔အစ္မ အိမ္ျပန္ေရာက္ ေတာ့ ကေလးေတြက မရန္းသီးကို ဆားႏွင့္တို႔စားၾကရင္း က သားအငယ္ေကာင္က-“ဆားေလးက ေကာင္းလိုက္တာ၊ ဘယ္က ၀ယ္လာ တာလဲ”ေမးသည္။“အဲဒါ ၀ယ္လာတာ မဟုတ္ဘူး၊ နင့္အေဒၚ လုပ္ေပးလုိက္တာ”    ဆိုေတာ့ သားလုပ္တဲ့ လူက-“အန္တီတို႔မ်ား ဆားေတာင္ အရသာရွိေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။ ဦးဦးက သိပ္ ကံေကာင္းတာပဲေနာ္”လို႔ ျပန္ေျပာသတဲ့။ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမက ဒီအေၾကာင္းကို ဂုဏ္ယူေသာ ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးေနေတာ့ သူက-“မဟုတ္ဘူးလား”    ဟု ထပ္ေမးသျဖင့္“အင္း- ဟုတ္ပါတယ္”ဆိုၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပ လိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲက ေတာ့-“အဲဒီ ဆားေလးတစ္တို႔ ကို ျမည္းခြင့္ရဖို႔ ငါ့ဘက္က ဘယ္ေလာက္ထိ အရင္းအႏွီး စိုက္ထုတ္ခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို ေတာ့ သူတို႔ မသိၾကဘူးေနာ္”

မင္းလူ၁၁.၁၁.၁၁ သို႔ အမွတ္တရ(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ႏို၀င္ဘာလ ၂၀၁၁

အလြမ္းရယ္တဲ့ ခုနစ္ေထြ

အဆုိေတာ္၊ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ကိုေဇာ္၀မ္း ကြယ္လြန္တာ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။ ေညာင္ဦးက ကမ္းပါး ၿပိဳခ်ိန္မွာ စမၸာနဂိုရ္က ႏြားမ ေပါင္က်ဳိးတယ္ လုိ႔ပဲ တင္စားလုိက္ၾက ပါစို႔။

ဒီလိုပါ။ ကုိေဇာ္၀မ္း ကြယ္လြန္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕မွာ ဂယက္ ႐ုိက္သြားခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ကေလးက ၾကားရတဲ့ သူတုိင္းကို က႐ုဏာ သက္ေစပါတယ္။

ေအးေလ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕က ကုိေဇာ္၀မ္း ဆုိတဲ့ လူကလည္း လူသန္းေပါင္း ေျမာက္ျမား စြာထဲက ထူးဆန္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္လား။
“၀ယ္ၾကပါလို႔၊  ဖတ္ၾကပါလို႔၊ အားေပး ၾကပါလုိ႔၊ ျမစ္ေရေတြ တက္လာၿပီလုိ႔၊ နႏၵာလႈိင္ ကေလး ရၿပီတဲ့၊ သမီးေလးလုိ႔၊ သူ႔အေမ အတုိင္း လွတပတ ေလးလို႔၊ ထက္ထက္မိုးဦး စြံျပန္ၿပီတဲ့၊ မန္ယူနဲ႔ ခ်ဲလ္ဆီး ဒီည ကန္ၾကမယ္လို႔၊ နာနတ္သီးေတြ ေစ်းက် သြားၿပီတဲ့”

အသံလာရာ လမ္းမႀကီးဆီ ၾကည့္လိုက္ရင္ ယက္ကန္ ယက္ကန္ တေရြ႕ေရြ႕ လိမ့္လာတဲ့ သံုးဘီးတြန္း လွည္းကေလးကို အရင္ဆံုး ေတြ႕ရမယ္။ မိုးကာစ အျပာေရာင္ကို ျဖစ္သလို အုပ္မိုးထားတဲ့ တြန္းလွည္း အမိုးေအာက္က ေလာ္စပီကာ ေသးေသး ကေလးကေန ေၾကာ္ျငာသံ ထြက္ေနတာပါ။ တြန္းလွည္း ကေလးရဲ႕ ေဘးပတ္ပတ္ လည္မွာေတာ့ ဒီေန႔ထုတ္ ဂ်ာနယ္ မ်ဳိးစံုကို ကလစ္ေတြနဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ တြယ္ခ်ိတ္ျပသ ထားတယ္။ တြန္းလွည္းေရွ႕ မ်က္ႏွာစာမွာ စတား ႐ုပ္ရွင္႐ံုမွာ တင္ေနတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကား ပိုစတာ အေသးကေလး လည္းညႇပ္ထားရဲ႕။

တြန္းလွည္းကေလး ေရြ႕လ်ား ေနတာက ေနာက္က လူေၾကာင့္ပါ။ ျပတိုက္ထဲက ဖုန္တက္ေနတဲ့ ေက်ာက္႐ုပ္ တစ္႐ုပ္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ တူတဲ့လူက တြန္းလွည္း ကေလးကို တြန္းေနတာပါ။ ဒီလို တြန္းသြားရင္းနဲ႔ လက္တစ္ဖက္က မိုက္က႐ုိဖုန္း ကုိင္ၿပီး တရစပ္  ရြတ္သြားတာပါ။ ပါးစပ္ထဲ ေတြ႕ရာ ေအာ္ရတာမို႔ အစီအစဥ္ သိပ္မက် ဘူးေပါ့။ သူက တြန္းလွည္း ကေလးရဲ႕ ပိုင္ရွင္ပါ။ တြန္းလွည္း ကေလးရဲ႕ အံုနာေျပာေျပာ၊ ဒ႐ိုင္ဘာ ေျပာေျပာ သူပါပဲ။ သူ႔ဘ၀မွာ ခ်မ္းသာတာ ဆုိလုိ႔ ဒီတြန္းလွည္း ကေလး တစ္စီး ရိွတာပါ။

တြန္းလွည္း ဆရာရဲ႕ ေခါင္းက ဖုတ္သိုက္ ဆံပင္ေတြက ပုတ္သင္ညိဳ ေတြထက္ အေရာင္ေျပာင္းတာ ျမန္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေၾကးနီေရာင္၊ တစ္ခါတစ္ခါ အ၀ါေရာင္၊ တစ္ခါတစ္ခါ နက္ျပာေရာင္ ကာလာစံု ပါပဲဗ်ာ။ အဲဒီကာလာေတြ ကြက္ ေျပာက္ ႐ိုက္႐ိုက္လာတာကို တြန္းလွည္းဆရာေလးက စိတ္လုိလက္ရ ရိွပံုရပါတယ္။ သူ႔ ခံစားမႈေတြကလည္း သူ႔ဆံပင္ေတြ လုိပါပဲ။
ၿပီးေတာ့ တြန္းလွည္း ဆရာေလးမွာ ပုဆိုး၊ အက်ႌ အလဲ အလွယ္ခ်ဳိ႕တဲ့ ပံုရတယ္။ သူ႔ ဖလန္နယ္ အက်ႌနဲ႔ ပုဆိုး ကြက္ေထာက္က ေလွ်ာ္မွာေပါ့ တစ္လမွာ တစ္ခါႏွစ္ခါ။ ေႏြရာသီမ်ား ေရာက္လာရင္ မိုးအံု႔မ်က္မွန္ အမည္းႀကီးကို မခၽြတ္တမ္း ၀တ္တတ္ တာကလည္း တြန္းလွည္း ဆရာေလးရဲ႕ စတုိင္ တစ္ခုပါပဲ။ မဇၩိမႏြယ္ ဆန္တဲ့ ႏွာေခါင္းခၽြန္ခၽြန္ ေပၚမွာ မ်က္မွန္ တပ္လိုက္တဲ့ အခါ ႐ုတ္တရက္ ၾကည့္လုိက္ရင္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ အလင္း မိေနတဲ့ ဇီးကြက္ ေရေသာက္ဆင္း လာသလုိပဲ။

သူကေတာ့ ကမာၻေပၚမွာ လမ္းအေလွ်ာက္ဆံုး ပုဂၢဳိလ္ပါပဲ။ ႏြားႏုိ႔ ထမင္းသည္ မအမာဘီ၊ အခ်ဥ္ေပါင္းကို ေမာင္းကေလး တီးၿပီး တြန္းလွည္းနဲ႔ လွည့္ေရာင္းတဲ့ မဘဲဥတုိ႔ ကေတာင္ သူ႔ေလာက္ လမ္းမေလွ်ာက္ ႏုိင္ဘူး။ ေျမာက္ဘက္ဆို မင္းေက်ာင္းကုန္း၊ အေရွ႕ဘက္ဆို ႏွစ္မုိင္ေအာင္သာ၊ ေတာင္ဘက္ဆုိ ကုကၠိဳေတာ စတဲ့ ရပ္ကြက္ေတြ အထိသူက ေျခဆန္႔တာ။ ရွမ္း၀ိုင္း၊ အလင္းကုန္း၊ ဘူဒိုဇာ၊ မင္းမႏုိင္၊ ကခ်င္စု စတဲ့ ႀကိဳႀကိဳၾကားၾကား ရပ္ကြက္ေတြ မွာလည္း သူ႔ေျခရာ ခ်ည္းပဲ။

ဒါေတာင္ သူ႔ေျခေထာက္က သိပ္သန္လွတာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ရက္တစ္ရက္ ေလွ်ာက္တဲ့ ခရီးက ဆန္႔ထုတ္ၾကည့္ရင္ မုိင္ႏွစ္ဆယ္ထက္ မေလ်ာ့ႏုိင္ဘူး။ သူ႔ ဘယ္ဘက္ ေျခေထာက္က ဆုိင္ကယ္ တုိက္မိကတည္းက အေၾကာေတြ ဆုိင္းသြားတယ္ ထင္တယ္။ ေျမေပၚမွာ ရွပ္တုိက္ၿပီး ေလွ်ာက္ေနရတာ ၾကည့္ေတာ့။ အေကာင္း ပကတိ ရိွေနတဲ့ ညာေျခေထာက္ ကေလးကုိပဲ အားျပဳ သြားႏိုင္တာကို သူ၀မ္းသာ လွၿပီ။

ကတၱရာလမ္း၊ ေက်ာက္လမ္းေတြေပၚမွာ ေနထြက္က ေန၀င္ ရွပ္တုိက္သြားဖန္ မ်ားေတာ့ ဘယ္ဘက္ ဖိနပ္က ပါးၿပီး အကုန္ ျမန္တာေပါ့။ ညာဘက္ ဖိနပ္က မပြန္းမပဲ့ ေသးဘူး။ ဘယ္ဘက္ ဖိနပ္က ေနာက္ၿမီးျပတ္ ေနၿပီ။ ဆုိင္ကယ္ တုိက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း သူဖိနပ္ မစီးဘဲ ေျခတံုးလံုး ေနတဲ့ကာလ အေတာ္ၾကာ သြားတယ္။ ဖိနပ္ေတြနဲ႔ သူ႔ေျခေထာက္ ေတာ္ေတာ္စိမ္း သြားေသးတယ္။ ဘယ္ဘက္ ေျခမနဲ႔ ေျခညႇိဳးက ညႇပ္အား မေကာင္းေတာ့တာ မုိ႔လို႔ ကရိကထ မ်ားတယ္ဆုိၿပီး မစီးဘဲ ေနခဲ့တာ။ တြန္းလွည္း ကေလးနဲ႔ ဂ်ာနယ္ ေရာင္းမယ္ လုပ္ေတာ့မွ လူ႐ုိေသ ရွင္႐ုိေသ ျဖစ္ေအာင္ ဖိနပ္တစ္ရန္ ၀ယ္စီး ျဖစ္တာပါ။ 

မၾကာပါဘူး။ အဲဒီဖိနပ္ တစ္ရန္မွာ ဘယ္ဘက္ ဖိနပ္က ပါးၿပီး ေနာက္ၿမီးျပတ္ေရာ။ ဘယ္လုိမွ ဆက္စီးလုိ႔ မျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဖိနပ္ဆုိင္ဘက္ လွည့္ရၿပီေပါ့။
“ဖိနပ္ ဘယ္တစ္ဖက္ ေရာင္းေပး ပါဦးဗ်ာ”

“ဟာ- ဒီလူ႔ႏွယ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔၊ ဖိနပ္ဆုိတာ ဘယ္ေရာညာေရာ တစ္ရန္လံုး ၀ယ္ရတာဗ်”

“သိသားပဲဗ်။ ခုဟာက ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္တစ္ဖက္တည္း လုိခ်င္တဲ့ ဥစၥာ၊ လုပ္ပါဗ်ာ၊ ေစ်းမဆစ္ပါဘူး စိတ္ခ်”

“တစ္ရန္လံုး ယူလည္း ဒီေစ်းပဲ၊ တစ္ဖက္တည္း ယူလည္း ဒီေစ်းပဲ။ တစ္ဖက္တည္းကို တစ္၀က္ ေစ်းနဲ႔ေတာ့ မေရာင္းႏုိင္ဘူး ဆရာေရ႕”

“ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဆုိင္မွာ ၀ယ္ရတာ အဆင္မေျပ ပါဘူးဗ်ာ။ ေန ေန တစ္ဖက္စီ ခြဲေရာင္းတဲ့ဆုိင္ လုိက္ရွာဦးမယ္”

အဲဒီေန႔က ရွမ္းကေလးဆုိင္ ေရာက္မွပဲ အဆင္ေျပ ေတာ့တယ္။ သူလုိခ်င္တဲ့ ဘယ္တစ္ဖက္ကို ေရာင္းမစြံတဲ့ ဖိနပ္ေဟာင္း ပံုထဲမွာ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာယူ ခဲ့ရတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ ကစၿပီး တြန္းလွည္း ဆရာေလးမွာ စတိုင္တစ္မ်ဳိး ထပ္တိုးလာတယ္။ ဘယ္ဘက္ ေျခေထာက္က ဖိနပ္တစ္မ်ဳိး၊ ညာဘက္ေျခ ေထာက္က ဖိနပ္တစ္မ်ဳိး။

အေရာင္ ႏွစ္မ်ဳိးပါတဲ့ ဖိနပ္စီးၿပီး ၿမိဳ႕ထဲမွာ ဂ်ာနယ္နဲ႔ ထီလွည့္ေရာင္းတာ သူ႔ရဲ႕ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္ပါပဲ။ သူ႔မွာ ပူပင္ေၾကာင့္ၾက စရာ၊ သံေယာဇဥ္ တြယ္စရာ ေတြလည္း မရိွပါဘူး။ တစ္ကိုယ္တည္း လူပ်ဳိႀကီး ဆုိပါေတာ့။ ညဆုိရင္ မဥမၼာ တို႔ရဲ႕ ေတာ္၀င္ တည္းခိုခန္းမွာ ျဖစ္သလို အိပ္စက္ အနားယူ ပါတယ္။ ေန႔ခင္းမွာေတာ့ လက္ဖက္ရည္ ဆုိင္နဲ႔လမ္းကို အိမ္လုပ္ၿပီး ေနရတာပါ။

သူက လူတစ္မ်ဳိး။
သူဂ်ာနယ္ လွည့္ေရာင္းတဲ့ လမ္းမွာ တစ္ေယာက္မွ ထြက္မ၀ယ္ဘူး ဆုိရင္ လမ္းဆံုးတာနဲ႔ ျပန္လွည့္လာၿပီး ဒုတိယ အႀကိမ္ ေရာင္းျပန္တာပဲ။ ဒုတိယ အႀကိမ္ မ၀ယ္ရင္ တတိယ အႀကိမ္ လွည့္ျပန္ေရာ။ သူ႔ရဲ႕ ငွက္ဆုိး ထိုးသံကို နားမခံ သာတဲ့ လမ္းထဲက လူတစ္ေယာက္ ေယာက္က ထြက္၀ယ္ေတာ့ မွပဲ အဲဒီ တစ္လမ္းလံုး နားခ်မ္းသာရာ ရေတာ့တာ။

ဘယ္သူကမွ ထြက္မ၀ယ္ဘဲ သူလည္း ေမာလာၿပီ ဆုိရင္ လမ္းထဲက လူေတြကို မႈိခ်ဳိးမွ်စ္ခ်ဳိး ေျပာၿပီ။
“ဒီလမ္းထဲက လူေတြက စာမဖတ္ ေပမဖတ္ အဆင့္ မရိွတဲ့ လူေတြပါဗ်ာ။ အိုင္တီ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ေခတ္မမီတဲ့ လူေတြ။ စာဖတ္ၾက စမ္းပါဗ်။ စာဖတ္မွ ဘ၀ တိုးတက္တာ။ ၀ယ္ၾကစမ္းပါ။ အားေပး ၾကစမ္းပါ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔က တိုက္နဲ႔ကားနဲ႔ ေနၿပီး ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ ေလးငါးရာ ၀ယ္မဖတ္ ႏုိင္ဘူးလား”

သူ႔နာမည္က ေခတ္မီ တယ္။
႐ုပ္ရွင္မင္းသား၊ အဆုိေတာ္ ကိုေဇာ္၀မ္းကို အားက်စိတ္၊ ေလးစားစိတ္၊ ခင္မင္စိတ္နဲ႔ ဒီနာမည္ကို ေရြးၿပီး မွည့္ခဲ့တာ။ အသက္ကလည္း ကုိေဇာ္၀မ္းေလာက္ မရိွေတာင္ ငါးဆယ္ေအာက္ မလွ်ဳိးႏုိင္ဘူး။ ကိုေဇာ္၀မ္း သီဆုိခဲ့တဲ့ လမ္းခင္းတဲ့ ေက်ာက္ခဲကေတာ့ အေသြး အေရာင္ကမြဲ တန္ဖိုးမွာလည္းနည္း ဆုိတဲ့ သီခ်င္းက သူ႕ဘ၀နဲ႔ တစ္ထပ္တည္း က်ေနတာကိုး။ သူ႔ဘ၀ ကလည္း မြဲတဲတဲ ေျခာက္ကပ္ကပ္ မဟုတ္လား။

ငမြဲငႏံု ေျခသလံုး အိမ္တုိင္ ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔ သူလည္း ႀကိဳးစား ရွာတာပဲ။ ခက္တာက သူကတြန္းလွည္း ကေလးကို အားျပဳၿပီး ဂ်ာနယ္နဲ႔ ထီေရာင္းတာက လြဲရင္ ဘာ၀င္ေငြ ရတဲ့ အလုပ္မွ မလုပ္တတ္တဲ့ ဘ၀။ တြန္းလွည္းကေလး ရိွေနတာ ကပဲ  သူ႔ဘ၀ အတြက္ အထုိက္အေလ်ာက္ အဆင္ေျပ ေနတာ မဟုတ္လား။

ထီေတြ ေရာင္းရင္းနဲ႔ တစ္လမွာ တစ္ေစာင္ ဆုိသလို သူႀကိဳက္တဲ့ နံပါတ္ေတြ ပါတဲ့ ထီလက္မွတ္ကို ေဘးလြယ္ ပိုက္ဆံအိတ္ ထဲမွာ သီးသန္႔ သိမ္းထားေလ့ ရိွတယ္။ ေရာင္းတမ္း လက္မွတ္ေတြနဲ႔ ေရာမထားဘူး။ မ်ားမ်ား မဟုတ္ဘူး။ တစ္လမွ တစ္ေစာင္တည္း။ ဒီတစ္ေစာင္က သိန္းတစ္ေထာင္ ထေပါက္လုိက္ရင္ ေက်ာမြဲဘ၀ ကေန ေန႔ခ်င္းညခ်င္း သူေဌးျဖစ္ႏုိင္ တာပဲလုိ႔ သူတြက္တယ္။ “ထီ”က သူ႔ဘ၀ရဲ႕ တစ္ခု တည္းေသာ ထြက္ေပါက္လို႔ သူယံုၾကည္ ထားတယ္။

လူကသာ ေပါေတာေတာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတာပါ။ သူ႔ ထီလက္မွတ္က နံပါတ္ကိုေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ ထေမးေမး မွတ္မိ ေနတာပဲ။ ေနာက္ၿပီး တစ္ရက္ႏွစ္ႀကိမ္၊ ဆယ့္ငါးရက္ တစ္ႀကိမ္ဖြင့္တဲ့ ထီဂဏန္း ေတြကိုလည္း သူစိတ္ ၀င္စားတယ္။ သူ႔ အိပ္မက္ ထဲမွာ၊ သူ႔စိတ္ ကူးထဲမွာ ကြန္႔ျမဴးတဲ့ ဂဏန္းေတြ ရရင္ ၾကံဳဆံုတဲ့ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕ သားေတြကို ေပးေလ့ရိွတယ္။

“ကုိေဇာ္၀မ္း၊ ဒီေန႔ ဘာဂဏန္း ရသလဲ”

“လပ္ကီးဆဲဗင္း တစ္ လံုး ႀကိဳက္တယ္”

လူေတြက သူေပးတဲ့ ဂဏန္းကုိ ေရြးထိုးၾကတယ္။ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ သူလမ္းၫႊန္ လုိက္တဲ့ ဂဏန္းတစ္၀က္ ေလာက္က ေပါက္ဂဏန္းေတြ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြက သူ႔ကိုေတြ႕ရင္ ဂဏန္း ေတာင္းေတာ့တာပဲ။ ေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့ သလိုပဲ။ သူက လူတစ္မ်ဳိး။ စိတ္လုိ လက္ရရိွမွ ဂဏန္းေပးတာ။ တစ္ခါတေလ မၾကည္ သလုိလုိ ဘုၾကည့္ၾကည့္ၿပီး လြန္သြားတာလည္း ရိွတယ္။ ဂ်ာနယ္ေတြ ကိုလည္း မ၀ယ္ဘဲနဲ႔ သြားမကိုင္ ေလနဲ႔။ ဂ်ာနယ္ကို မ၀ယ္ဘဲ တစ္မ်က္ႏွာၿပီး တစ္မ်က္ႏွာ လွန္ေနလို႔ ကေတာ့ အတင္း  ပိုက္ဆံ ေတာင္းေတာ့တာ။ ဂ်ာနယ္၀ယ္တဲ့ လူကိုေတာ့ ဂဏန္းေတြ လုိလိုခ်င္ခ်င္ ေပးျပန္ေရာ။ ကုိေဇာ္၀မ္း ဆီက ဂဏန္း လုိခ်င္ရင္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ ဒါမွမဟုတ္ ထီလက္မွတ္ တစ္ေစာင္နဲ႔ အလဲအထပ္ လုပ္ယူရတယ္။

ကုသိုလ္ကံ မ်ားကလည္း ကုိေဇာ္၀မ္း ဘက္ကခ်ည္း အေလးသာ ေနတာလား မဆုိႏုိင္ဘူး။ ခုေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုေဇာ္၀မ္း ေရာင္းတဲ့ ထီလက္မွတ္ေတြ ကေန သိန္းဆုေတြ မၾကာမၾကာ ေပါက္တာဆုိပဲ။ ဆုႀကီးေတြေတာ့ မဟုတ္ဘူး ေပါ့ေလ။ ေနရင္းထုိင္ရင္း ကုိေဇာ္၀မ္း ထီေရာင္းအား တက္သြားေရာ။ ထီအေရာင္း အ၀ယ္ေလး ျဖစ္လာေတာ့ သူ႔မွာလည္း အက်ႌအသစ္၊ ပုဆိုးအသစ္၊ ႏွစ္ေရာင္ေပါင္းမွ တစ္ရန္ ျဖစ္ရတဲ့ ဖိနပ္အသစ္ ကေလးေတြနဲ႔ ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ ျဖစ္လာတယ္။ ေလာ္စပီကာ ေလးကေန ေအာ္လိုက္တဲ့ သူ႔ အသံ ကလည္း ပုိအားေကာင္း လာသလုိပဲ။ ခါတိုင္းလို ခၽြဲသလိပ္ ကပ္သလို ေခ်ာင္းဆိုး ရင္က်ပ္သံ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ၿမိဳ႕လူထု ကလည္း သူ႔တြန္းလွည္းက ေပါက္အားေကာင္းေတာ့ သူ႔ဆီမွာပဲ ကံစမ္းၾကတာ မ်ားတယ္။
“ငါ့တူမႀကီး ႏွစ္သိန္းဆု ေပါက္ပါေစဗ်ား”

“ဒီက အေမႀကီး အတြက္ နတ္ေကာင္း နတ္ျမတ္မ်ားက သိန္းဆုေတြ မစပါေစ”

အဲဒီလို သူ႔ပါးစပ္က နိမိတ္ဖတ္ ဆုေတာင္းၿပီး ေပးလုိက္တဲ့ ထီလက္မွတ္ေတြ ကေနဆုေတြ ထေပါက္တာ။ ၿမိဳ႕လူထုက ကုိေဇာ္၀မ္း အၾကား အျမင္မ်ား ရေနၿပီ လားလို႔ ထင္ေၾကး ေပးၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က သူ႔ကို ေသြးတိုးစမ္းၾက တာလည္းရိွတယ္။
“ကုိေဇာ္၀မ္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ထီလက္မွတ္ ကေကာ ဘာဆု ေပါက္မွာလဲ”

“ဘာဆုမွ ေပါက္မွာ မဟုတ္ဘူး ဟေကာင္ရ။ လႊင့္သာပစ္လိုက္”

“ဒီလုိဆုိရင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ထီလက္မွတ္ ျပန္ယူေတာ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ပိုက္ဆံျပန္ေပး”

“ဘာဆုိင္ လုိ႔လဲကြ။ မင္းဟာမင္း စိတ္ႏုိင္လို႔ ထိုးတဲ့ဥစၥာ။ မေပးႏုိင္ဘူး။ မင္းကမွ ကံမေကာင္းဘဲ။ မွတ္ထားကြ ေကာင္ေလးရ။ ေစတနာ ေကာင္းမွ ကံေကာင္းမွာ ဟုတ္လား”

ဒီေန႔ တစ္ေန႔လံုး ကိုေဇာ္၀မ္း စိတ္မေကာင္းဘူး။
ဂ်ာနယ္နဲ႔ ထီလွည့္ ေရာင္းေန ရေပမယ့္ စိတ္ကလူနဲ႔ မကပ္ဘူး။ ခါတိုင္းလို မိုက္က႐ို ဖုန္းေလးကုိင္ၿပီး ေတာ့လည္း သတင္းပလင္း မေၾကာ္ျငာ ျဖစ္ဘူး။ စကား တစ္ခြန္းမွ မဟဘဲ တစ္လိမ့္တည္း လိမ့္ေနတဲ့ တြန္းလွည္းကုိ ၾကည့္ၿပီး ၿမိဳ႕လူထုက “ကုိေဇာ္၀မ္း ဘာမ်ားခံစား ေနရသလဲ” လုိ႔ စိတ္၀င္စား ေနၾကတယ္။ သူ႔ပံုစံ ကလည္း ခါတိုင္းလို ရႊင္ရႊင္ ပ်ပ်မွ မရိွဘဲ။

မလႊဲသာလုိ႔ တြန္းလွည္းကို တြန္းေန ရေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ မသာမယာ ခံစား ေနရတယ္။ မနက္ ကတည္းက ၀မ္းထဲကို ထမင္းတစ္လုတ္ မ၀င္ေသးဘူး။ ထမင္းကို ေနာက္ထား၊ ယုတ္စြအဆံုး ေကာ္ဖီေလး တစ္ခြက္ေတာင္ မေသာက္ျဖစ္ ေသးဘူး။ ရင္ထဲမွာ အလုိလုိကို ျပည့္ေနတာ။

“အဆုိေတာ္၊ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ကိုေဇာ္၀မ္း ကြယ္လြန္သြားၿပီ” တဲ့။

ဒီသတင္းက ကိုေဇာ္၀မ္းရဲ႕ ရင္တစ္အုံ လံုးကို ေလာင္ၿမိဳက္ေစ ခဲ့တာပါ။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ကိုေဇာ္၀မ္းက သူ႔ရဲ႕ ခေရဇီ မင္းသား မဟုတ္လား။ တစ္နင့္တစ္ပိုး ခံစား ရၿပီေပါ့။ ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား ဆုိၿပီး သူေရာင္းတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြ ထဲမွာ ရွာၾကည့္ေတာ့ နာေရး သတင္းကုိ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ရၿပီ။

စိတ္လက္မၾကည္ မသာနဲ႔ ၿမိဳ႕ပတ္ၿပီး လွည့္ေရာင္းလုိက္တာ ဘယ္လမ္း၊ ဘယ္ရပ္ကြက္၊ ဘယ္ကုန္း၊ ဘယ္က်င္းေရာက္လုိ႔ ေရာက္မွန္း မသိေတာ့ဘူး။ မိုးစုပ္စုပ္ ခ်ဳပ္ေတာ့မွ တည္းခိုရာဆီ ကမန္းကတန္း ျပန္ခဲ့ရတယ္။ လွည္းကို အဆင္ ေျပရာမွာ ထိုး၊ ဂ်ာနယ္နဲ႔ ထီလက္မွတ္ေတြ ေခါင္သိမ္းၿပီး မခမ္းေရႊတုိ႔ ထမင္းဆုိင္ဘက္ ထြက္ခဲ့တယ္။

“မခမ္းေရႊ၊ အရက္တစ္ပုိင္း ထည့္ပါဦးဗ်ာ”

“ဟင္- ကိုေဇာ္၀မ္းက ဒီေန႔မွ ထူးထူးျခားျခား ဘာေၾကာင့္ တစ္ခြက္ကေန တစ္ပုိင္းျဖစ္သြား ရတာလဲ”

“စိတ္ထဲမွာ မၾကည္မလင္ ျဖစ္ေနလုိ႔ ပါဗ်ာ”
စကားကို တိုတုိနဲ႔ ျဖတ္ၿပီး အရက္ခ်ည္း ဖိေသာက္ ေနမိတယ္။ သူျမတ္ႏိုးတြယ္ တာတဲ့ ကိုေဇာ္၀မ္း မရိွေတာ့ဘူး ဆုိတာ ဆင္ျခင္ မိေလေလ ခံစားရ ေလေလေပါ့။
အဲဒီညက စည္းလြတ္ ၀ါးလြတ္ ေသာက္လုိက္တာ တည္းခိုခန္းကို ဘယ္လို ျပန္ေရာက္လာမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ သူလြယ္ေနက် လြယ္အိတ္ကလည္း ဇစ္ေတြပြင့္လို႔။ ဂ်ာနယ္နဲ႔ ထီေရာင္းရ သမွ် ပိုက္ဆံေတြလည္း ဇစ္ပြင့္ေနတဲ့ လြယ္အိတ္ထဲမွာ ဖ႐ို ဖရဲနဲ႔။
အရက္က တန္ျပန္ ဒုကၡ ေပးတတ္မွန္း အခုမွ သူသိရတာ။ တစ္ေန႔လံုးလံုး အိပ္ရာထဲက မထႏိုင္ဘူး။ ဘာမွလဲ မစားႏိုင္၊ ဘာမွလဲ မေသာက္ႏိုင္ဘူး။ ေရေလး တစ္ခြက္ တေလေတာင္ မ၀င္ႏိုင္ေအာင္ အရက္နာ က်တာပါ။ ေခါင္းထဲမွာလည္း တအံု ေႏြးေႏြးနဲ႔ တဆစ္ဆစ္ ကုိက္လား ကုိက္ရဲ႕။

“ကိုေဇာ္၀မ္း၊ ဘာေၾကာင့္ ထီေရာင္း မထြက္တာ လဲဗ်”

“ငါ ေနမေကာင္းလို႔ ပါကြာ”

ဂ်ာနယ္ လက္ေပြ႕လွည့္ ေရာင္းတဲ့ ငမိုးက သူ႔ေဘးမွာ လာထိုင္ရင္း အရိပ္အကဲ ဖမ္းေနတယ္။
“ေနမေကာင္းလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ လက္ဖက္ရည္ လုိက္တုိက္ဦးဗ်ာ”

“ငါက ဘာကိစၥနဲ႔ မင္းကို လက္ဖက္ရည္ တိုက္ရမွာလဲ”

“ခင္ဗ်ားေရာင္းတဲ့ ထီလက္မွတ္ ေတြထဲက ဆယ္သိန္းဆု တစ္ဆုေပါက္တယ္ ေလဗ်ာ။ ၾကယ္သံုးလံုး ထီဆုိင္မွာ ေၾကညာထားတာ သြားၾကည့္ပါလား။ ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ား သိၿပီးၿပီ မွတ္တာ”

“ေဟ- ဟုတ္လား”
ငမိုးကုိ တြဲၿပီး ထီဆုိင္မွာ သြားေမးေတာ့မွ ထီေပါက္ တယ္ဆုိတာ ေသခ်ာသြားတယ္။ ေသခ်ာတာမွ တကယ့္ကို အေသအခ်ာ ေပါက္တာ။ ေရာင္းတဲ့ အုပ္ေတြထဲက မဟုတ္ဘူး။ ကိုေဇာ္၀မ္းက သူ႔အတြက္ သီးသန္႔ ဖယ္ထုတ္ၿပီး ကံစမ္းထားတဲ့ တစ္ေစာင္တည္းေသာ ထီလက္မွတ္က ထေပါက္တာ၊ ဆယ္သိန္းဆု။
နံပါတ္က ည-၂၂၂၄၈၇။

အဲဒီေန႔က စၿပီး ၿမိဳ႕ထဲက လမ္းေတြေပၚမွာ ကုိေဇာ္၀မ္းရဲ႕ ထီလွည္း ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဂ်ာနယ္လည္း မေရာင္း ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေလာ္စပီကာ ထဲက ၾကားေနက် ကုိေဇာ္၀မ္းရဲ႕ ေၾကာ္ျငာ ေမာင္းခတ္သံလည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ သူ႔ အသံကို မၾကားရတာ ၾကာေတာ့ ၿမိဳ႕လူထုက တမ္းတ ေနျပန္ေရာ။

ကုိေဇာ္၀မ္း ကိုေတာ့ လမ္းေပၚမွာ သြားရင္းဟန္လႊဲ ဖ်တ္ခနဲ ေတြ႕ရတာ ရိွတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ ထီတြန္းလွည္းနဲ႔ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ပံုက တစ္ခုခု က်ေပ်ာက္လုိ႔ ရွာေနတဲ့ပံု။ ဟုတ္တယ္။ လမ္းေပၚမွာ ကုိေဇာ္၀မ္း တစ္ခုခုကို ရွာေနတယ္။ လမ္းေပၚမွာ သာမက အမိႈက္ပံု မွန္သမွ် ႀကိဳႀကိဳၾကားၾကား ေနရာ မွန္သမွ် ပိုက္စိပ္တိုက္ ရွာေနတာ။ သူ႔ ပံုစံက ကမာၻေျမႀကီး ကိုေတာင္ ေျပာင္းျပန္လွန္ၿပီး ရွာမယ့္ပံုပဲ။

သူ႔ခမ်ာ စည္ပင္သာ ယာက အမႈိက္သိမ္းတဲ့ အလုပ္သမား ေတြဆီမွာလည္း စနည္း နာရတာ အေမာ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဇြဲေကာင္း သလဲဆုိရင္ ၿမိဳ႕ရဲ႕ အေတာ္လွမ္းတဲ့ ၾကက္ေပါင္ျခံ အလြန္က အမႈိက္သြန္တဲ့ သုသာန္အထိ ေရာက္ေရာပဲ။
ေတြ႕တဲ့ သူတုိင္းကို သူက တစ္ခြန္းတည္း ေမးတယ္။

“လမ္းေပၚမွာ ထီလက္ မွတ္တစ္ေစာင္ မေတြ႕ခဲ့ မိဘူးလားဗ်ာ။ ေတြ႕ရင္ ေျပာေပးပါဦး”

ရိွတဲ့အလုပ္ကို ပစ္ခ် ထားခဲ့ၿပီး တစ္လလံုးလံုး ထီ လက္မွတ္ကို ပုိက္စိပ္တိုက္ ရွာေဖြခဲ့တယ္။ အဲဒီ ထီလက္ မွတ္ထဲမွာ သူ႔ရဲ႕ အိပ္မက္ ေတြ၊ သူ႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြ၊ သူ႔ရဲ႕ ဘ၀တက္လမ္းေတြ အားလံုးကို သိမ္းထုပ္ ထားတာ မဟုတ္လား။ ၾကာ လာေတာ့ ထီလက္မွတ္ ေၾကာင့္ ကုိေဇာ္၀မ္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္လာတယ္။

“ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ထီလက္မွတ္ကို ၀ွက္မထား ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ ျပန္ေပး ၾကပါဗ်”
လူေတြ႕ရင္ အဲဒီလို စြပ္ စြဲေနတာပါ။ သနားစရာ ေကာင္းသလို၊ ရယ္ဖုိ႔လည္း ေကာင္းေနျပန္ေရာ။
“ေနပါဦး၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ထီလက္မွတ္က ဘယ္လိုက ဘယ္လို ေပ်ာက္သြားတာလဲ”
“ပုိက္ဆံ အိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားရင္း ေပ်ာက္သြားတာပါ”
“ဘယ္ေန႔က ေပ်ာက္သြားတာလဲ”
“ကုိေဇာ္၀မ္းကို လြမ္းရင္း မူးတဲ့ညက ေပ်ာက္သြားတာဗ်”

အခုေတာ့ ကုိေဇာ္၀မ္း ထီလွည္းျပန္တြန္း ေနပါၿပီ။ လူလည္း ပံုမွန္ အတုိင္းေနသား က်သြားပါၿပီ။ သူ႔ပံုစံ ကလည္း ဟုိတုန္းက လုိပဲ အေရာင္ သံုးေလးမ်ဳိး ေျပာင္းတတ္တဲ့ ဆံပင္ ဖုတ္သုိက္နဲ႔ ႏွစ္မ်ဳိးေပါင္းမွ တစ္ရန္ ျဖစ္ရတဲ့ ဖိနပ္ကို စီးၿပီး မိုက္က႐ုိ ဖုန္းနဲ႔ ေၾကာ္ျငာ သံကလည္း ဟုိတုန္းက အတုိင္းပါပဲ။ ထူးျခား လာတာက ဒီေနာက္ပိုင္း သူ႔ေၾကာ္ျငာမွာ တစ္ခုေတာ့ ပိုလာတယ္ ထင္တာပဲ။

“၀ယ္ၾကပါလုိ႔၊ ဖတ္ၾကပါလုိ႔၊ အားေပး ၾကပါလို႔၊ သတင္းထူးေတြ ပါတယ္လို႔၊ အားကစား သတင္းေတြ စံုတယ္လုိ႔၊ ကၽြန္ေတာ့္ ထီလက္မွတ္ ေပ်ာက္သြားတယ္ဗ်။ ေတြ႕ရင္ ျပန္ေပး ၾကပါလို႔၊ သတင္း ေပးၾကပါလုိ႔၊ ေက်းဇူး ဆပ္ပါ့မယ္လုိ႔၊ သနား ၾကပါလုိ႔......”

(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ဇန္န၀ါရီလ ၂၀၁၂)

ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့ ဒါေပမဲ့ စိတ္ခ်မ္း သာပါတယ္

ကိုယ့္အေၾကာင္း မပါတာ မေျပာေၾကး ဆိုရင္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေျပာစရာ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။

ဒါဆို သကၤာ ရွင္းရတဲ့ ဒုကၡေတြလည္း ကင္းေ၀းလို႔ အလုပ္ခ်ိန္ ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ပိုထြက္လာမယ္။ ဟန္မက်လား။ ခက္တာက ကိုယ့္မွာကလည္း နားေတြ၊ မ်က္စိေတြ၊ အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး စဥ္းစား ေတြးေခၚႏိုင္တဲ့ အသိၪဏ္ ေတြကလည္း ရွိေနျပန္ေတာ့ မေျပာလို႔ကလည္း မရျပန္ဘူး။ ဒါေတြက သင္ခန္း စာယူစရာ ေတြေပါ့။ ဒါေတြ သိထားမွလည္း သံေ၀ဂ တရားေတြ တိုးပြား လာေတာ့မွာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ႐ႈပ္လာျပန္ေရာ။

ခုလည္း ဦးျမေမာင္ကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာေနဆိုေန လိုက္ၾကတာ ေဟာတစ္မ်ဳိး ေဟာတစ္မ်ဳိး။ တစ္ခြန္း တစ္ပါဒေလာက္မွ ၀င္မေျပာလိုက္ရရင္ ခပ္ႏံုႏံု ခပ္အအပဲ ျဖစ္ဦးေတာ့မလို။ သနား ပါတယ္လို႔ ေျပာသူကေျပာ။ ၀ဋ္လည္တာ ေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုသူက ဆို။ အို စံုလို႔ စံုလို႔။ ဦးျမေမာင္ အေၾကာင္း ေျပာမယ္ဆိုရင္ မႏွစ္က ရြာထဲစုန္ၿပီး ေလွ်ာက္ဆဲတာက စၿပီး ေျပာရလိမ့္မယ္။ မူးလို႔ ဆဲတာပါ။ ရြာသားေတြကလည္း ရြာသားေတြပဲ။ သူ႔ကို နာၾကည္းခ်က္ ျဖစ္ေအာင္ မထိတထိ သြားကလိတာကိုး။ ဒီလိုတစ္ရြာလံုး လွည့္ဆဲတာေတာင္ ထြက္႐ိုက္ရဲတဲ့သူ မရွိဘူး ဆိုေတာ့ ဦးျမေမာင္က ရာဇ၀င္လူဆိုးႀကီးလားလို႔ ေမးစရာရွိတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ ဆဲဆုိေနတဲ့ စကားေတြက အမွန္ေတြ ျဖစ္ေနလို႔ အားလံုးၿငိမ္ေနရတာ။ သူဆဲတာကိုလည္း နားေထာင္ ၾကည့္လိုက္ဦး။ “ေဟ့ အင္းသူႀကီး ခ်စ္တင္ မင္း ပိုက္ဆံရွိတာ ငါ ေသာက္ဂ႐ု မစိုက္ဘူး။

အုိကြာ တစ္ရြာလံုး ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာတဲ့ လူမွန္သမွ် တစ္ေယာက္မွ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ မင္းတို႔ ခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာ ပိုက္ဆံေလာက္ ခ်မ္းသာ တာပါကြ။ မင္းတို႔ထဲမွာ လူခ်မ္းသာ ဆိုလို႔ ေခြးတစ္ေကာင္ ေၾကာင္တစ္ၿမီးေတာင္ မပါဘူး။ ကိုယ့္အင္းထဲ ပိုက္ခိုးဆြဲမွာ ေၾကာက္တဲ့သူနဲ႔ ကိုယ့္ပုတ္ထဲက စပါး စာရင္းငွား ခိုးခ်င္မွာစိုးတာနဲ႔ အိပ္ေကာင္းျခင္း၊ စားေကာင္းျခင္းနဲ႔ ဇိမ္က်က် ေနႏိုင္တဲ့သူရွိလား။ ရွိရင္ ငါ့ လည္လာျဖတ္။ငါဆိုတဲ့ ျမေမာင္ကမွ လူခ်မ္းသာ အစစ္ကြ။ အလုပ္ မလုပ္ဘဲနဲ႔ တင္းတင္းရင္းရင္း စားႏိုင္တယ္၊ ေသာက္ႏိုင္တယ္။ ကိုယ့္လုပ္စာနဲ႔ ကိုယ္ေတာင္ မိန္းမေၾကာက္လို႔ အရက္ မေသာက္ရဲတဲ့ သူေတြကမ်ား ငါ့ကုိ မိန္းမထမီေရသီနား ခိုစားသေလး ဘာေလးနဲ႔။ ငါ ေျပာတာ မေက်နပ္ရင္ အခု ထြက္ခဲ့၊ ရွင္းမယ္။ ငါ့ကြယ္ရာေျပာရင္ေတာ့ ငါ့ ဖင္ ရွိခိုးတာနဲ႔ အတူတူပဲ”

ရက္ေပါင္း သံုးရာ ေျခာက္ဆယ့္ငါးရက္အတြင္း မွာ ဦးျမေမာင္ရဲ႕ ဘ၀ေနထိုင္ မႈပံုစံဟာ အမ်ားႀကီး ေျပာင္း လဲသြားခဲ့တယ္။ အျဖဴနဲ႔ အမည္း။ ျဖဴရာကေန မည္းသြားတာလား။ မည္းရာက ေန ျဖဴသြားတာလား။ ဒါ ေတာ့ သူ႔ဟာသူပဲ သိလိမ့္မယ္။

ဦးျမေမာင္ သူ ထမ္း လာတဲ့ ေပါက္တူးေလးကို အသာခ်ၿပီး အိမ္ေရွ႕က ခံုတန္းေလးမွာ ထိုင္မလို႔ လုပ္ကာ ရွိေသးတယ္။ အိမ္ေပၚက ငွက္ဆိုးထိုးသံႀကီးက ပီပီ သသႀကီး ထြက္ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ သူကေတာ့ သာ ယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ အသံေလးလို႔ ထင္တာေပါ့ေလ။

“ဖိုးျမေမာင္ ေနာက္ေဖးမွာ ေရလံုးလံုး သံုးစရာ မရွိဘူး။ ထိုင္မေနနဲ႔ ခပ္လိုက္ဦး”

“ခပ္တာေပါ့ မိန္းမရာ”

ပါးစပ္ကသာ ခပ္တာ ေပါ့။ ကိုယ္က ထိုင္ရာက မထရေသးဘူး။ ေျပာမယ့္ သာ ေျပာတာ။ သူ႔အသက္ အရြယ္နဲ႔ ဒီေလာက္ ပင္ပင္ ပန္းပန္း အလုပ္ေတြကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ လုပ္ႏိုင္ေသးတာ ခ်ီးက်ဴးရမယ္။ ဒီအလုပ္ေတြကို သူ႔တစ္သက္ မလုပ္ရ ေတာ့ဘူး ထင္ေနတာ။ ကံၾကမၼာ အလွည့္အေျပာင္းလို႔ပဲ  သူက သေဘာထားတယ္။ သူ႔အသက္အရြယ္က ငါး ဆယ့္ငါးနဲ႔ ေျခာက္ဆယ္ၾကား လို႔ပဲ သိထားတယ္။

“ဟိုလူႀကီး ေရခ်ဳိးေတာ့ မလို႔လား။ ေလွ်ာ္ရမယ့္ အ၀တ္ေတြ စိမ္ထားတယ္ ေနာ္။ ေနဦး ေနဦး မခ်ဳိးနဲ႔ဦး၊ ၀က္ေတြကို အစာ ေကၽြးလိုက္ဦး”

၀က္ျခံရွိရာကို တစ္ခ်က္ ေ၀့ၾကည့္လိုက္ပါ တယ္။ ျခံထဲမွာ ၀က္တစ္ ေကာင္မွ မရွိ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးျမေမာင္ သူ႔ေခါင္းကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ကုတ္လိုက္မိပါ တယ္။
“မိခ်ဳိေရ...ျခံထဲမွာ ၀က္တစ္ေကာင္မွလည္း မရွိဘူး”

“အဲဒါ ရွင္ ႐ိုက္ထားတဲ့ ျခံပဲေလ။ လံုမွ မလံုတာ။ ၀က္ေတြ ဒီအတိုင္း လႊတ္ထားရင္ ျခံသမားေတြနဲ႔ က်ဳပ္ ရန္ျဖစ္ရလိမ့္မယ္။ တစ္လက္ စတည္း ျပင္လိုက္ဦး။ အဖိုးႀကီး ၿပီးစလြယ္ မလုပ္နဲ႔ ေနာ္။ ခဏခဏ ျပန္မလုပ္ႏိုင္ဘူး”
“၀ါးပဲ သစ္ေလာက္ ေတာ့ ခိုင္ပါ့မလား မိခ်ဳိရာ”

“ယို႔...ယို႔...ယို႔ ယို႔”

သူ႔အသံကို အလြတ္ရ ၿပီးသား ၀က္ေတြက ဦးျမ ေမာင္ထံ ဒုန္းေျပးလာၾကပါ တယ္။ ဒီအသံရဲ႕ေနာက္နားဆီ မွာ စားစရာ ေသာက္စရာ ေတြ ပါလာေနက်ဆိုတာ ၀က္ေတြ သိၿပီးသားေလ။ လူ ေတြ ေျပာေျပာေနတာက ေႂကြးတင္၀က္ေမြးတဲ့။ အခု ဟာက မိခ်ဳိက သူေဌး ျဖစ္ခ်င္္လို႔ ေမြးတာ။ ဦးျမေမာင္ ကေတာ့ စိတ္သိပ္မပါလွ။ စကားနည္းရန္စဲ သေဘာနဲ႔ သာ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနရတာ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၀က္က တစ္ဖက္၊ လယ္ကတစ္ဖက္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔မွာက ကိုယ္ခြဲ လက္ခြဲ မရွိဘူးေလ။

“စားၿပီးတာနဲ႔ အိပ္ေတာ့ မလို႔လား”

မိခ်ဳိ ထမင္းကို ပ်င္းရိ ေလးတြဲ႕စြာ စားေနရင္းက လွမ္းၿပီး အျပစ္ဆိုေနျပန္ပါ တယ္။ တစ္ေန႔လံုးလိုလို ပင္ ပန္းတာဆိုေတာ့လည္း ဦးျမ ေမာင္ အိပ္ခ်င္ရွာမေပါ့ေလ။
“က်ဳပ္ ဗီဒီယိုသြား ၾကည့္မလို႔ အျပန္ လာႀကိဳဦး ေနာ္ အိပ္မေနနဲ႔”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ မိခ်ဳိ အိပ္ေပၚကေန ခပ္သုတ္သုတ္ ဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။ သနပ္ခါးကို ေျခဆံုးေခါင္း ဆံုးလိမ္းထားတာမို႔ ဦးျမေမာင္ မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ တစ္ရြာလံုး ဒီသူငယ္မ အလွ ဆံုးေပါ့ေလ။

ဒီရြာမွာ ဦးျမေမာင္ ႏွစ္ ေယာက္ရွိလို႔ ရြာအေနာက္ပိုင္း က ဦးျမေမာင္ကို ဦးဇင္း ျမေမာင္လို႔ ေခၚပါတယ္။ သူက ရဟန္းလူထြက္ကိုး။ အခု ေျပာေနတဲ့ ဦးျမေမာင္ကို ေတာ့ မင္းတုန္းမင္းလို႔ ေခၚ ၾကပါတယ္။ သားမယား ေတြအေပၚ မီးေသလြန္းလို႔ ခု ေတာ့ စကားေနာက္ တရားပါျဖစ္ၿပီ။

သူ႔အေၾကာင္း နားစြန္း နားဖ်ား ၾကားဖူးတဲ့သူေတြက သူ႔ကို ျမင္ဖူးခ်င္ၾကတယ္။ ျမင္ေတာ့ ဘာေျပာမွာလဲ။ ၾကည့္ပါဦး။ လူက ပိန္ေညႇာ္ ေညႇာ္၊ မ်က္ႏွာက မဲ့ခြက္ ခြက္၊ အရပ္က ေခြးပစ္တဲ့ တုတ္၊ ဆံပင္က က်ဳိးတိုးက်ဲ တဲ၊ အသားက မည္းလိုက္ တာလြန္ေရာ။ အံမယ္ အရက္ ေလး အာစြတ္မိၿပီဆိုရင္ေတာ့ စကားေျပာသိပ္ေကာင္းတာ။ ဒါေတာ့ ထူးျခားတယ္။
ေယာက်္ားခ်င္း မနာလို ျဖစ္စရာက မနက္မိုးလင္းလို႔ ဦးျမေမာင္ အိပ္ရာထတာနဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ ေရက အရန္ သင့္၊ အိမ္ေအာက္ဆင္း သစ္ စရာ မလိုဘူး။ ဘုရားေအာက္  က ခံတြင္းေပါက္ကေန သစ္ ႐ံုပဲ။ သြားပြတ္တံနဲ႔ မ်က္ႏွာ သုတ္ပ၀ါ အဲဒီနားမွာပဲ။ မ်က္ ႏွာသစ္ၿပီးတာနဲ႔ ေနာက္လွည့္ ၾကည့္လိုက္။ အေငြ႕တ ေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ထမင္း ေၾကာ္က တစ္ေန႔တစ္မ်ဳိးမ႐ိုး ရေအာင္ ၾကက္ဥေၾကာ္ေတြ၊ ငါးေၾကာ္ေတြ၊ အမဲသားေၾကာ္ ေတြနဲ႔ ဆီးႀကိဳေနလိမ့္မယ္။ စားလို႔ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ျပန္ ခ်င္ေသးတယ္ဆို လည္းျဖစ္ တယ္။ ခံု၀ိုင္းေလးေဘးမွာပဲ အရည္အျပည့္နဲ႔ ပုလင္းတစ္ လံုးက ေန႔စဥ္ ရွိေနဦးမွာ။

သူ႔လုပ္စာ စားေနၾက လို႔ သူ႔ကို ဒီေလာက္ ဂ႐ုစိုက္ ေနတာ ထင္ရင္ မွားမယ္။ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ဘူး။ သူ႔ သားသမီးေတြက ေလာက္ ေလာက္လားလားမို႔ အားကိုး ရတယ္ မထင္နဲ႔ဦး။ အႀကီး ဆံုးသားက ႏွစ္ဆယ္မေက်ာ္ ေသးဘူး။ တစ္ႏွစ္လံုးလိုလို သူရင္းငွားဘ၀နဲ႔ ေနရတာ မ်ားတယ္။ သူ႔ေအာက္က အလတ္မေလးကေရာ ဘာ ထူးလို႔လဲ။ ပဲခူးတဲ့အခါ ပဲခူး၊ ေပါင္းလိုက္တဲ့အခါ ေပါင္းလိုက္။ ခုဆို ေကာက္ေတာင္ စိုက္တတ္ေနၿပီဆိုပဲ။ အငယ္ ဆံုးမေလးကလား။ ပဲ ေကာက္သင္းေကာက္ စပါး ေကာက္သင္းေကာက္ေလာက္ ေတာ့ လုပ္ရတာေပါ့။ သူတို႔ အေမ ေဒၚတင္ေဌးကလည္း အပါးမခိုပါဘူး။ လင္ေတာ္ ေမာင္အတြက္ စားဖုိ႔ေသာက္ ဖို႔ လုပ္ေပးၿပီးတာနဲ႔ ငါးေရာင္း ထြက္ေတာ့တာ။ အိမ္ မွာဆိုလို႔ မင္းတရားႀကီး တစ္ ပါးတည္း က်န္တာေလ။

ေန႔လယ္စာအတြက္ သူ႔ ဟာသူ ခ်က္စားရမွာလား။ မစဥ္းစားနဲ႔။ ေၾကာင္အိမ္ထဲမွာ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ရွိေနလိမ့္မယ္။ မရွိလည္း ပူမေနနဲ႔။ ဇနီး အလိမၼာက အေျပးတစ္ပိုင္း လာၿပီး စီစဥ္ေပးဦးမွာ။ ဦးျမေမာင္ အႀကိဳက္ ခံတြင္း လိုက္ေစမယ့္ အျပင္းစား အရည္ေတြလည္း ပါသေပါ့၊ ဘယ္လစ္ပါ့မလဲ။

မင္းတုန္းမင္းႀကီး အလုပ္က စားၿပီး အိပ္၊ အိပ္ ၿပီးစား၊ ပ်င္းတဲ့အခါ တိုင္းခန္း လွည့္တဲ့သေဘာနဲ႔ ရြာစဥ္ ေလွ်ာက္ စကားေျပာေပါ့။ ည ေရာက္တဲ့အခါ ငါ့ကို ႏွိပ္ေပး ၾကပါဦးလို႔ ေျပာစလို မလိုဘူး။ ဇနီးနဲ႔ သမီးေတြက အခ စား၀င္ၿပီးသား။ အိပ္ေပ်ာ္ သြားမွ အႏွိပ္ရပ္တာ။ အိမ္ဦး နတ္ႀကီးကို အျပစ္ေျပာဖို႔ ေနေနသာသာ ဘယ္သား ဘယ္ သမီးကမွ ေမာ္မၾကည့္ေစရ ဘူး။ ေဒၚတင္ေဌး အထိန္း အကြပ္ေကာင္းပံု ေျပာတာ ပါ။

တစ္ေန႔လာလည္း အိပ္၊ စား၊ လမ္းေလွ်ာက္ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းလာရတာကို ပ်င္းေတာ္မူတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အရက္ဆိုင္ဘက္ကို ေျခဦး လွည့္ပါတယ္။ ဟိုမွာက အျမည္းပိုစံုသလို ျငင္းဖို႔ခံုဖို႔ အေဖာ္ေတြကလည္း ရွိတာ ကိုး။ ေနကုန္ေနခန္း မျပန္ တမ္းေပါ့။ အရက္ဖိုးကိုေတာ့ သူ႔မယားက တစ္ရက္ျခား ႏွစ္ရက္ျခား သြားရွင္းေပးပါ တယ္။ အစစအရာရာ အဆင္ ေျပေခ်ာေမြ႕ေနလိုက္တာေလ။ ဒါကို ဦးျမေမာင္က မတင္း တိမ္ျပန္ဘူး။ အရက္ အလ ကားလိုလို ေသာက္ရေအာင္ ၾကံေသးတာ။ ေထာင္ေခ်ာက္ ကုိ မျမင္ရွာဘူး။

အရက္ဆိုင္မွာ လက္တို လက္ေတာင္းခိုင္းေနတဲ့ ဆိုင္ ရွင္ရဲ႕ ညီမ၀မ္းကြဲ တစ္ခုလပ္ မိခ်ဳိကို ေျခတို႔ေခါင္းတို႔ သြား လုပ္ေသးတာ။ ဟိုက ေႂကြခါ နီး ထန္းသီးဆိုေတာ့ က်ီးမိုက္ ႀကီး အသာနင္းလိုက္႐ံုနဲ႔ ေႂကြ တာေပါ့။ ဒါကို က်ီးမိုက္ႀကီး က ငါကြ ဆိုၿပီး လက္မ ေထာင္တယ္။ ရြာသားေတြ ထင္ထားတာက ဦးျမေမာင္  အခ်ိန္မီ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လိမ့္ မယ္ေပါ့။ လြဲခ်က္။ သူက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး အမိခံလိုက္ တယ္ ခင္ဗ်။ တစ္ရြာလံုး အႀကီးအက်ယ္ အံ့ၾသကုန္တာ ေပါ့။

ေဒၚတင္ေဌးတုိ႔ သား အမိကေတာ့ ကူေဖာ္ေလာင္ ဖက္မရတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ႀကီး ကို ႏွေျမာရွာၾကတယ္။ အား အားရွိ တငိုငို တရယ္ရယ္နဲ႔။ ဦးျမေမာင္တစ္ေယာက္ ပင္ ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ေနရတာ ျမင္ရေလ သူတို႔ရင္ထဲ မခ်ိ ေလေပါ့။ မယားအသစ္ေလး နဲ႔ ဦးျမေမာင္ဆိုတာက ရြာစြန္ ေလးမွာ ေနၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ျမင္တာေပါ့။ ကုိယ့္အေဖ ျမင္ တာပဲ ၀မ္းသာေပါ့။ ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ အေဖ အသား ေတြ မည္းကုန္ၿပီ ေျပာလို ေျပာ။ အေဖ အေတာ္ ပိန္သြား တယ္လို႔ဆိုၿပီး သနားသူက သနား။ အိမ္မွာ တစ္ခါတစ္ ေလ ဟင္းေကာင္းေကၽြး ေကာင္းေလးမ်ား ခ်က္ၿပီဆို မွျဖင့္ အေဖ့ကို ေကၽြးခ်င္ လိုက္တာလို႔ ျဖစ္ျပန္ေရာ။ ဟိုလူႀကီးက သူတို႔ကို ဖုတ္ ေလတဲ့ ငါးပိရွိတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ဘူး။ မလႊဲမေရွာင္သာ လို႔ အၾကည့္ခ်င္းဆံုရင္ေတာင္ မျမင္ဟန္ေဆာင္တာ။ အမွန္ ဆို စိတ္အနာႀကီး နာပစ္ရမွာ။

အမွတ္အေတး မရွိတဲ့ ေဒၚတင္ေဌးက အတိအလင္း ထုတ္ျပန္ေၾကညာပါတယ္။ သူ႔ေယာက်္ားအတြက္ အျမဲ တံခါးဖြင့္ထားတယ္တဲ့။ ၀င္လိုက၀င္ ထြက္လိုကထြက္။ ဒီစကားၾကားေတာ့ ရြာသားေတြက ေဒၚတင္ေဌး ကို ေဒါသျဖစ္ၾကသတဲ့။ အလံုးစံု အသာစီးရ ထားတဲ့ မိခ်ဳိကေတာ့ ျပတ္တယ္။ မယားႀကီး အိမ္ဘက္ ေျခဦးလွည့္တဲ့ေန႔ သူနဲ႔ ျပတ္ တဲ့ေန႔တဲ့။

ဒီေန႔ဟာ သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ေန႔ ဆိုေတာ့ ေမွာင္မယ္မွ မၾကံေသး ဘူး။ ဖိုးလမင္းႀကီးက ျပဴး ေနေအာင္ သာၿပီ။ ဒီလိုပါပဲ။ မိခ်ဳိတစ္ေယာက္ ဗီဒီယို႐ံု ေရာက္ၿပီ ဆိုပါေတာ့။ ဒါကို ေခ်ာင္းေနၾကတဲ့ ကေလးေတြ ကလည္း ဦးျမေမာင္ထံ ေရာက္လာၾကပါတယ္။

“အေဖ အေဖ”
“အေဖ အေဖ”

ထူးလိုက္တဲ့ အသံႀကီးကလည္း ၀မ္းေခါင္းသံႀကီးနဲ႔ ဒီအသံေလးေတြ သူမၾကားရတာ ၾကာၿပီကိုး။ အိမ္ေပၚက ေန ဆင္းၾကည့္မယ္ အလုပ္ မွာ-
“မင္းတုိ႔ ဘာလာလုပ္ တာလဲ”

သားႀကီး ေမာင္လွကိုနဲ႔ သူ႔ညီမေလး ႏွစ္ေယာက္ အထုပ္ ကိုယ္စီနဲ႔ ဦးျမေမာင္ မ်က္ႏွာကို မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ အိမ္ ေပၚတက္ရေကာင္းႏိုးႏိုး။
“ကၽြန္ေတာ္တိ႔ု အေဖကုိ လာကန္ေတာ့တာ”

ဦးျမေမာင္ ဘာျပန္ေျပာ ရမွန္းမသိ။ ေကာင္းကင္က လ၀ါ၀ါႀကီးက ဒီသားအဖေတြရဲ႕ အလြမ္းျပဇာတ္မွာ ၀ါရင ့္မီးထိုးသမားႀကီးေပါ့။ ဇာတ္ရွိန္ ျမင့္သထက္ျမင့္လာ ေအာင္ ဦးျမေမာင္ မ်က္ႏွာ ႀကီးကိုတစ္လွည့္ ကေလး ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကို တစ္လွည့္ မီးကစားေနျပန္ပါ တယ္။

“အေဖ ေတာ္ေတာ္ပိန္ သြားတယ္ေနာ္။ အေဖ သမီး တို႔ကို သတ ိမရဘူးလား”

အေထြးဆံုးသမီးေလး က ငိုခ်င္လ်က္ လက္တို႔လုပ္ ေနျပန္တယ္။ ဦးျမေမာင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနရာကေန ဟိုဟာရွာသလိုလို ဒီဟာရွာ သလိုလိုနဲ႔ ထသြား ျပန္ပါတယ္။
“အေဖ ဒီမွာ ခဏေလာက္ ထိုင္ပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔အေဖ့ကို ကန္ေတာ့မလို႔၊ ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္မွာ ပါ”
“ေအးပါ ထည့္စရာ ပန္းကန္ယူဦးမယ္ေလကြယ္။ လာလာ အိမ္ေပၚတက္ၾက” ေမာင္လွကို ဦးေဆာင္ ကာ အိမ္ေပၚသို႔ တက္ၾကပါ တယ္။ သင္းသင္းတို႔ညီအစ္ မကေတာ့ မိန္းကေလးပီပီ အိမ္ကေလးရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂေတြကို အကဲခတ္ေနေလရဲ႕။ အိမ္ျပန္ ေရာက္ရင္ သူတို႔ျမင္ျမင္သမွ် ကို တစ္ဖန္ေဖာက္သည္ျပန္ ခ်ရဦးမွာကိုး။

“သမီးတို႔ ၀ယ္လာတဲ့ ပုဆိုးက အေဖနဲ႔ သိပ္လိုက္ မွာ။ အေဖ သိမ္းမထားနဲ႔ ခ်၀တ္လိုက္ေနာ္”

“လွကို မင္းလက္ထဲက ဘာႀကီးလဲဟ”

ေလးေထာင့္စက္စက္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာႀကီး ဆိုေတာ့ မုန္႔ထုပ္လည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ လွကို ပါးစပ္က မေျဖဘဲ သူ႔ အေဖ ႐ုတ္တရက္၀မ္းသာ သြားေအာင္ အထုပ္ကို ျဖည္း ျဖည္းခ်င္း ေျဖေနပါတယ္။

“ဟ...အရက္ပုလင္း ႀကီးပါလား။ ေတာ္ေတာ္ ေစ်းႀကီးမွာပဲ။ ငါေတာင္ တစ္ခါ လား ေသာက္ဖူးတယ္”
ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီျပည္ တြင္းျဖစ္ ၀ီစကီ အရက္ဆိုတာက ၿမိဳ႕တက္၀ယ္မွ ရတာ။ ဒါေၾကာင့္ လွကိုတစ္ေယာက္ သူ႔စိတ္ကူးကို အထူးေက်နပ္ ေနပါတယ္။

“ငါ အရက္ မေသာက္ ေတာ့ဘူးကြ။ မင္းဟာမင္း ျပန္ယူသြားကြာ”
“အေဖတကယ္ မေသာက္ေတာ့ဘူး၊ အံ့ၾသ စရာပဲ”
ေန႔ေန႔ညည အရက္ၿပီး အရက္ အဆက္မျပတ္ ေသာက္လာသူႀကီးက ခု ေတာ့ သူ မဟုတ္သလို သမာဓိေကာင္းေနျပန္ပါတယ္။ ယံုရခက္ခက္။
“အသက္ေတြလည္း ႀကီးပါၿပီကြာ။ မေသာက္ခ်င္ ေတာ့ဘူး”

တရားရသြားလို႔ မေသာက္တာလား။ မယား အလွေလးကို ေၾကာက္လို႔ မေသာက္တာလား။ အသိ သာႀကီးပါ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ ျဖစ္ ဒါေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္ပါ။ နတ္လူ သာဓု ေခၚမွာပါ။

“ကန္ေတာ့မယ္၊ ကန္ ေတာ့မယ္”
ဦးျမေမာင္ မ်က္ေတာင္ ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႔ က ေလးေတြကို ခိုးခိုးၾကည့္ေနပါ တယ္။ လွကုိတို႔ေမာင္ႏွမေတြ ကေတာ့ ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ ကန္ ေတာ့လို႔ေနရဲ႕။
“ငါက ဘာဆုေပးရမွာ လဲ။ မေပးတတ္ဘူး”

“ေပးတတ္သလို ေပး ေပါ့ အေဖရာ”
တိမ္ျမဳပ္ေနတဲ့ အျပံဳး ပန္းေတြ ဦးျမေမာင္မ်က္ႏွာ ေပၚမွာ ထြန္းပလာပါတယ္။ ကေလးေတြကလည္း ေနာက္ ေတာ္ပါးကေန အျပံဳးခ်င္း ထပ္လ်က္။

အျပန္လမ္းမွာ သင္း သင္းတို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ကေတာ့ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔ ေပါ့။ တစ္ေယာက္ေသာ လွကိုကလား အခုထိ ျပံဳးေန တုန္း။ ေျခလွမ္းေတြက အလာတုန္းကထက္ေတာင္ သြက္ေသး။
“ဒီေန႔ကစၿပီး ငါ ေဒၚခ်ဳိ ကို စိတ္မဆိုးေတာ့ဘူး”

လွကိုတစ္ေယာက္ ႐ူး သြားၿပီလားလို႔ သင္းသင္းတို႔ ညီအစ္မ အၾကည့္စူးစူးေတြနဲ႔ ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ သူတို႔အေဖနဲ႔ သူတို႔ကို ရွင္ခြဲ ခြဲခဲ့တဲ့ တရားခံဟာ ေဒၚခ်ဳိ မဟုတ္ပါလား။
“အေျပာင္းအလဲက ျမန္ လိုက္တာ။ အရင္တုန္းက အစ္ကိုႀကီးပဲ ေန႔ရွိသေရြ႕ က်ိန္ ဆဲေနၿပီးေတာ့”

လွကို အေျပာမတတ္ တာနဲ႔ပဲ သင္းသင္းရဲ႕ ေဒါသ က သူ႔ဆီကို ျမားဦးလွည့္လာ ပါေတာ့တယ္။ အငယ္မက ေတာ့ ကေလးသာသာမို႔ ေရာက္တတ္ရာရာ ေလွ်ာက္ ေတြးေနေလရဲ႕။
“ငါ မသိလို႔ ေျပာမိတာ ပါ။ တကယ္ေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမလိုပဲ ေဒၚခ်ဳိလည္း ငါတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ပဲ”

“ဘာေက်းဇူးရွင္လဲ ရြံလြန္းလို႔ပါ။ ေျပာမေနပါနဲ႔”

သူတို႔စကား တေျပာေျပာနဲ႔ ေလွ်ာက္လာလိုက္တာ ရြာအေရွ႕ပိုင္းနဲ႔ အေနာက္ပိုင္း ကို စည္းျခားထားတဲ့ တံ တားေလးေတာင္ ေရာက္ေန ၿပီ။
“မိသင္း ငါ ေျပာတာ ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ဦး၊ ၿပီး မွ နင္ေျပာခ်င္တာေျပာ။ အေဖ ငါတို႔နဲ႔ ေနရင္ သက္ဆိုး ရွည္မွာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေန႔ အရက္သံုးလံုးေသာက္တဲ့ အားကနည္းလား၊ မၾကာဘူး အသည္းေျခာက္ၿပီး ေသမွာ။ ခုေတာ့ ေဒၚခ်ဳိနဲ႔ရေတာ့ အရက္မေသာက္ရေတာ့ဘူး။ အေဖ အသက္အမ်ားႀကီး ရွည္ဦးမွာ။ ငါတို႔ ထင္သလို အေဖ ပိန္သြားတာ မဟုတ္ ဘူး။ ကိုယ္ရည္စစ္သြားတာ။ အရင္က ၀တာမဟုတ္ဘူး။ ေဖာတာ နင္ သိလား”

သင္းသင္း ဒီေလာက္ စဥ္းစားႏိုင္တာ မဟုတ္ပါ ဘူး။ သူ သိတာ ေဒၚခ်ဳိဟာ သူတို႔မိသားစုရဲ႕ ရန္သူပဲ။ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ ေ၀းစြ။
“အေဖ ၾကည့္ရတာ ေဒၚခ်ဳိနဲ႔ ေနရတာ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနသလိုပဲ။ အေဖ့ကို ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့သူ ဟာ တို႔ရဲ႕ေက်းဇူးရွင္ပဲ”

လွကုိ ဘာစိတ္ကူး ေပါက္တယ္ မသိျပန္ဘူး။ အရက္ပုလင္းႀကီးကို အတင္း ဖြင့္ေနျပန္ပါတယ္။ ပါကင္ ဘူးလွလွေလးကို ေခ်ာင္းထဲ အရင္ပစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။
“အစ္ကိုႀကီး အရက္ ေသာက္မလို႔လား။ ေသာက္ လည္း မေသာက္ဖူးဘဲနဲ႔”

အငယ္မက စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ လွမ္းေမးလိုက္ပါတယ္။ လွကို မေျဖဘဲ သူ႔ဟာသူ ဆက္လုပ္ေနတယ္။ သူ လုပ္ ပံုက ထူးထူးဆန္းဆန္း။
“ဘာလို႔ သြန္ပစ္လိုက္ တာလဲ ႏွေျမာစရာႀကီး”

“နင္တို႔မိန္းကေလး ေတြကေတာ့ ႏွေျမာဖို႔ပဲ သိ တယ္။ ဒီအရက္ေသာက္လို႔ ေရာဂါရမွာေတြ၊ ရန္ျဖစ္မွာ ေတြ ထည့္မစဥ္းစားဘူး။ ငါ ပိုက္ဆံမခ်မ္းသာလို႔ ခ်မ္းသာ ရင္ ၀ယ္၀ယ္ၿပီး သြန္ပစ္ခ်င္ တာ”
ေခ်ာင္းေလးဟာ ေရ နည္းေနၿပီဆိုေပမဲ့လည္း ဒီအရက္တစ္ပုလင္းေၾကာင့္ ေတာ့ ေသာက္မရ သံုးမရ ေအာင္ ညစ္ညမ္းသြားမွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊မတ္လ ၂၀၁၂)


လက္ဖက္ရည္ ဆုိင္၌ ကၽြန္မ ထိုင္ေနခဲ့သည္။ ဘယ္ႏွခြက္ ေျမာက္မွန္း မသိႏုိင္ေသာ ေရေႏြးၾကမ္းကို တဂြပ္ဂြပ္ျဖင့္ ေမာ့ေသာက္လ်က္ ဖတ္လက္စ ၀တၳဳတုိ တစ္ပုဒ္ထဲမွာ ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွ သစ္ပင္ စိမ္းျမသည္လည္း ကၽြန္မကို မစိမ္း ျမႏုိင္ေတာ့ပါ။
စားပြဲထိုးကေလးမ်ား၏ အသံတို႔သည္ ကၽြန္မ နားထဲ၌ ပုရစ္ေလးေတြ ဆူညံေနသလို ညံစီ၍လာသည္။ ကၽြန္မ စိတ္တုိလာၿပီ။

နာရီကုိၾကည့္ေတာ့ ဆယ့္ႏွစ္နာရီပင္ ခြဲေတာ့မည္။ ခ်ိန္းထားသည္က ဆယ္နာရီခြဲ။ မလာေတာ့ဘူးဟု ထင္ကာ ကၽြန္မ ထသြားခဲ့ရင္ေတာ့ မိတ္ပ်က္ေတာ့မွာ ေသခ်ာသည္။ ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ ကၽြန္မသည္ ေစာင့္စားျခင္းႏွင့္ နာမည္ ေက်ာ္လြန္းသူ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မႏွင့္ ခ်ိန္းထားၿပီးသူ မွန္သမွ်ကို ဘယ္ေလာက္ေနာက္က်က်
စိတ္မဆုိးတတ္ေသာ၊ မလာမခ်င္းေစာင့္တတ္ေသာ ကၽြန္မ၏ ဂုဏ္ပုဒ္သည္ မိတ္ေဆြမ်ားအၾကား၌ ေက်ာ္ၾကားလြန္းခဲ့၏။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ထုိင္ဖတ္ကာ ခ်ိန္းထားသူ မလာမခ်င္း ကၽြန္မက စိတ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ ေစာင့္ျမဲ။

ထုိ႔ေၾကာင့္လားေတာ့ မသိပါ။ ကၽြန္မ ခ်စ္သူႏွင့္ ကၽြန္မ ခ်စ္သူသက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္တြင္လည္း ကၽြန္မသည္သာ ေစာင့္ရသူျဖစ္ေတာ့သည္။ သူ မလာေသးလည္း ကၽြန္မ စာဖတ္ေနမွာပဲဟု ယံုၾကည္ကာ စိတ္ထင္တုိင္းကို ေနာက္က်ေလေတာ့သည္။ ကၽြန္မ ခ်စ္သူသာ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးသည္ ကၽြန္မႏွင့္ ခ်ိန္းတိုင္း အားလံုးေနာက္က်မွ လာတတ္ၾကေတာ့သည္။ ကၽြန္မထက္ အေရးႀကီးေသာ၊ ကၽြန္မထက္ စိတ္ဆတ္ေသာ၊ ကၽြန္မေလာက္ အခ်ိန္မေပးႏုိင္ေသာ သူတုိ႔ထံ အေရးတႀကီး ေျပးလႊား သြားေတာ့သည္။ လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္မႏွင့္ ရင္းႏွီး လာေလေလ ထိုလူကို ေစာင့္ရသည့္ အခ်ိန္ ပုိၾကာလာေလေလ ျဖစ္လာေသာ အခါ ကၽြန္မ သည္ လူတုိ႔၏သေဘာကို စစ္ေၾကာ မိလာတတ္သည္။

အခ်ိန္မ်ားစြာ ၾကာေအာင္ တစ္ေနရာတည္းမွာ ထုိင္၍ ေစာင့္စားရျခင္းသည္ မည္မွ် ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ ေကာင္းေၾကာင္းကို ေစာင့္ဖူးသူတိုင္း သိၾကပါလိမ့္မည္။ တစ္ခါ တေလေတာ့ လူပီပီပင္ ကၽြန္မ စိတ္တုိ လာခ်င္သည္။ ထုိအခါ အျမဲတမ္း စိတ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ ေစာင့္ေနသူက စိတ္တုိရပါမည္လားဟု ကၽြန္မကို စိတ္ဆိုးခ်င္ၾကျပန္သည္။ ခက္ပဲ ခက္ရခ်ည့္ရဲ႕။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ကၽြန္မ စိတ္ရွည္ရွည္ျဖင့္ ေစာင့္စားဖူးသူ တခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေၾကးတန္းတိုက္ကာ ဘယ္သူ႔ကိုေတာ့ ဘယ္ ေလာက္ေစာင့္ထားတာပဲဟု ဆုိခ်င္တတ္ ျပန္၏။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ စာဖတ္ၿပီးေနရ တာမ်ား စိတ္တုိေနရေသးလားဟု ဆုိ တတ္ျပန္သည္။

အခန္းထဲမွာ စိတ္ေအးလက္ေအး စာဖတ္ေနရသည္ႏွင့္ လူတစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ေနရသည့္ အခ်ိန္မွာ စာဖတ္ရသည္က ဘယ္လုိမွ မတူႏုိင္ေၾကာင္းကို ကၽြန္မ ရွင္းမျပခ်င္ ေတာ့ေလာက္ေအာင္ သူတို႔ ေမ့ခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ႏုိင္လြန္းလွေရာ။ အရိပ္ျမင္တုိင္း ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ရေသာ ဒုကၡကို မေစာင့္စားဖူးသူတုိ႔က ကိုယ္ခ်င္းစာႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ။

ကၽြန္မသည္ လူတုိ႔၏ စကားကို ယံုၾကည္တတ္သူမို႔ လာမည္ဟု ဆုိေသာ သူကို မလာမခ်င္း ေစာင့္တတ္ခဲ့သည္။ ထုိအက်င့္သည္ ေကာင္းေသာ အက်င့္လား၊ မေကာင္းေသာ အက်င့္လားဆုိ သည္ကိုေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္မ ေ၀၀ါး ေနဆဲရိွပါေသးသည္။ လူတစ္ေယာက္ကို မနက္မိုးလင္းကတည္းက ညေန မိုးစုပ္စုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အခ်ိန္ထိ ဆယ္ေက်ာ္ သက္ အရြယ္ကာလတုန္းက ေစာင့္ခဲ့ဖူးသည္ကို သတိရမိျပန္ေတာ့ ႏွလံုးသားတု႔ိ နာက်င္ လာခဲ့ရ၏။ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလး မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကို အဲဒီေလာက္ေစာင့္တာ ရယ္စရာပဲဟု ကၽြန္မကို တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား ရယ္ပြဲ ဖြဲ႕မည္လား။ လာမည္ဆုိေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ယံုၾကည္သူမို႔ ထမ ျပန္ရက္တာ ရယ္စရာဟု ထင္ရင္လည္း ရယ္ပါေစေတာ့။

သုိ႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္မကို တစ္ခ်က္ အားနာစကား မဆုိဘဲ ဒီေလာက္ထိ ေစာင့္တာေတာ့ နင္ ေၾကာင္လြန္းတာေပါ့ဟု ရက္ရက္စက္စက္ ဆုိခဲ့သည္ကိုေတာ့ အံၾသမွင္တက္စြာ သူငယ္ခ်င္း မ်က္ႏွာကို ေငးရင္း ကၽြန္မ စိတ္တိုပစ္လုိက္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ရ ျပန္သည္။ သူငယ္ခ်င္း အသိုင္းအ၀ုိင္း ၾကားထဲတြင္ ေနကုန္ ေစာင့္ခဲ့ဖူးေသာ ကၽြန္မအျဖစ္သည္ ရယ္စရာတဲ့လား။ တခ်ဳိ႕ကိစၥမ်ားသည္ စိတ္တုိပစ္လိုက္ဖို႔ ၏အလြန္မွာ ရိွေနသည္မို႔ ကၽြန္မသည္ တစ္စတစ္စ ေအးခဲ၍လာေသာ ႏွလံုးသားကိုသာ အလန္႔တၾကား သတိျပဳမိ ရင္း လူတို႔ႏွင့္ တစ္စတစ္စ ကင္းကြာ ခ်င္လာခဲ့သည္။

ေစာင့္စားရျခင္း အေၾကာင္းကို ေတြးမိျပန္ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေစာင့္ခ်င္ေသာ ေစာင့္ရမွာကို စိတ္မရွည္တတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးကို သတိရမိသည္။ တစ္ရက္ သူ႔အေမကို ေဆးခန္း သြားျပေတာ့ ကၽြန္မ လုိက္သြားရပါသည္။ ေဆးခန္းက ေစာင့္ေနသူ အမ်ားႀကီးကို ေက်ာ္ကာ ဆရာ၀န္ လာလာခ်င္း သူက အရင္ဆံုး ၀င္သြားေတာ့သည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ ကိစၥမ်ဳိးႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ ညံ့ဖ်င္းလြန္းေသာ ကၽြန္မသည္ သူငယ္ခ်င္းကုိ ၾကည့္ကာ အံ့ၾသမိရသည္။ ဘြတ္ကင္ ဘယ္တုန္းက ႀကိဳလုပ္ထားလုိ႔လဲ ဆုိ ေသာ ကၽြန္မ၏ အေမးကို သူငယ္ခ်င္းက ဖြဖြရယ္ကာ သူ႔လက္မနဲ႔ လက္ညႇဳိးကို ေကြးကာျပရင္း “ဒါတန္ခုိးေလ”ဟု ဆုိသည္။ ကၽြန္မသည္ ေဆးခန္း ခံုတန္းေပၚမွ လူအုပ္ႀကီးကို ျမင္ေယာင္လာကာ မ်က္ႏွာတို႔ ေႏြးပူ လာခဲ့ေတာ့သည္။ ေစာင့္စားသူတုိ႔က ေစာင့္စား ေနရခ်ိန္ တြင္ တစ္ခ်က္ကေလးေတာင္မွ မေစာင့္ စားရဘဲႏွင့္ ကၽြန္မတို႔ ေရွ႕ျဖတ္ေက်ာ္ တက္သြားခြင့္ ရိွေသာသူတုိ႔ ေလာကမွာ ရိွေနေၾကာင္းကို ကၽြန္မ သိလာခဲ့ရၿပီ။ ေက်ာ္ျဖတ္ရက္ေသာ လူတို႔၏ ေျခေထာက္မ်ားကို ၾကည့္ကာ ေနရာမွာပင္ ေၾကာင္ေၾကာင္ရပ္ရင္း ကၽြန္မ ေမာပန္းနာက်င္ လာတတ္သည္။

ေစာင့္စားသူတုိ႔ ေနကုန္ေနခန္း ေစာင့္ေနရခ်ိန္တြင္ မေစာင့္စားခြင့္ ရသူ တခ်ဳိ႕က ကၽြန္မတို႔ ေရွ႕မွာပင္ ျဖတ္ ေက်ာ္သြားၾကသည္။ ေစာင့္ရမည့္ အခ်ိန္ တခ်ဳိ႕ကို တန္ခိုးအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေသးက်ဳံ႕ပစ္ႏိုင္စြမ္းေသာ လူနည္းစုကေလး ကၽြန္မတို႔ ေရွ႕က ျဖတ္ေက်ာ္တက္သြား ၾကသည့္အခါ လူမ်ားစုႀကီးခမ်ာ ေနရာမွာပင္ ရပ္တန္႔၍ ေငးေမာေစာင့္စားေနခဲ့ ရေတာ့၏။ လူအမ်ားစုႀကီး၏ အခ်ိန္ႏွင့္ တန္ဖိုးေတြကိုပါ ရက္ရက္ေရာေရာ ေပး လိုက္ရတာပါလားဟုေတြးၿပီးသည့္ အခါတုိင္း ကၽြန္မ ေသြးတို႔ ေႏြးပူလာမိျမဲ။

တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ကၽြန္မတို႔သည္ ေစာင့္စားရျခင္းမ်ားႏွင့္ အသား က်ခဲ့ၿပီလားဟု ရွက္ရြံ႕စြာ ေတြးမိျပန္ သည္။ ေစာင့္စားရျခင္းမွာလည္း ေစာင့္ စားမႈတုိ႔သည္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးမတူ ညီလွစြာ အထူအပါးတို႔ ရိွေသးေၾကာင္း အရြယ္ေရာက္လာသည္ႏွင့္အမွ် နားလည္လာရေတာ့သည္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ စိတ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ ေစာင့္ကာရသည့္ ကားကိုလုတက္ရင္း ကားေပၚေရာက္ေတာ့မွ ကားက ဂိတ္ဆံုးအထိ မသြားေတာ့ဘူးဟုဆုိေသာအခါ ဆင္းခိုင္းေသာ မွတ္တုိင္မွာပင္ဆင္းရင္း ေနာက္လာမည့္ကားကို စိတ္ရွည္ရွည္ ေစာင့္ရျပန္သည္။ ထုိအခါ ကားမွတ္တုိင္ႏွင့္ မနီးမေ၀းမွာ လက္တစ္ေခ်ာင္း ေရွ႕ဆန္႔တန္းလုိက္႐ံုႏွင့္ တကၠစီကားေပၚသို႔ ေစြ႕ခနဲ ေရာက္သြားေသာ လူမ်ားကုိ ေငးမိရင္း ကၽြန္မသည္ ေစာင့္ဆုိင္းရျခင္း၏ အကြာအေ၀းတို႔ကို စိတ္ႏွလံုးတို႔ အနာက်င္ခံကာ တုိင္းတာမိျပန္သည္။

စာအုပ္ဖတ္ရင္းတန္းလန္းႏွင့္ မီးပ်က္သြားေသာ အခါ မီးလာမွာကို အေမွာင္ထဲမွာ ေစာင့္ရင္း ဟုိမွဒီမွ လင္းလာေသာ အိမ္နား ၀န္းက်င္မွ ၿဖိဳးၿဖိဳး ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ မီးပြင့္မ်ားကို ေငးေမာၾကည့္ေနရေတာ့သည္။ မီးလာမွာကို အေမွာင္ထဲကေန တစ္ခ်က္ကေလး ေတာင္မွ မေစာင့္စားႏုိင္သူတုိ႔၏ ဆူဆူညံညံ မီးစက္သံက သန္းေခါင္သန္းလြဲ အထိ မတိတ္ႏိုင္ေသးေသာ အခါ မနက္ အိပ္ရာမွ မႏိုးမွာကို စိုးထိတ္ရင္းျဖင့္ ေဘာလံုးပြဲ ရိွေသာ ညတုိ႔ မီးပ်က္ဖို႔ ဆုေတာင္းတတ္လာသည္။ တကယ္ေတာ့ လူတခ်ဳိ႕၏ မေစာင့္စားႏုိင္ျခင္း အေပၚမွာ လူမ်ားစြာ၏ အခ်ိန္ အပါအ၀င္ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး စသည္တုိ႔ကို ကာယကံရွင္ပင္ မသိလုိက္ဘဲ ေပးလိုက္ရ သည္မ်ားရိွပါသည္။ တခ်ဳိ႕ေတြ ေနႏုိင္ ရက္လြန္းၾကသည္လား။ မိုးထဲေလထဲေပမို႔ ႏွလံုးသားတုိ႔ သံေခ်းတက္တာ ျမန္လြန္းသည္ထင္သည္။

ကၽြန္မကို စိတ္ရွည္ေသာ ေစာင့္ဆုိင္းသူဟု သူငယ္ခ်င္း အမ်ားစုက ထင္တတ္ၾကသည္။ အမွန္ေတာ့ ေစာင့္စားရ ျခင္းကို ကၽြန္မ အင္မတန္ မုန္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မက ေစာင့္ စားေနရသူ တခ်ဳိ႕၏ ေငးေမာငံ့လင့္ေနေသာ မ်က္လံုး တခ်ဳိ႕ကို ျမင္ရမွာ စိုးရြံ႕လြန္းသူသာျဖစ္၏။ ကၽြန္မ မလာမွာကို ေတြးရင္း စိိုးထိတ္ေနမွာကို ကၽြန္မ အားနာေၾကာက္ရြံ႕သည္။ ေစာင့္စား ခုိင္းရသူ ဘ၀ထက္ ေစာင့္စားရသူ ဘ၀ကို ကၽြန္မ ပို၍ လိပ္ျပာ လံုခ်င္သည္။ ကုိယ့္ အခ်ိန္ကို အကုန္မခံခ်င္သည္ႏွင့္ သူမ်ား အခ်ိန္ေတြကို သစ္ပင္မွ သစ္ရြက္မ်ား ေႁခြခ်သလိုမ်ဳိး တလြင့္လြင့္ မေႁခြခ်ရက္ပါ။ ထုိအခါ ကၽြန္မသည္ စိတ္ အင္မတန္ရွည္ေသာ ေစာင့္စားသူ ျဖစ္ရ ေတာ့သည္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကို ေစာင့္စားရျခင္းျဖင့္ မကုန္ဆံုးခ်င္ေသာ အခါ အိတ္ထဲတြင္ စာအုပ္တစ္အုပ္ အျမဲပါရေတာ့သည္။

စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ဘတ္စ္မွတ္တုိင္မွာ၊ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ဆရာ၀န္ မလာေသးေသာ ေဆးခန္းမွာ၊ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ အစိုးရ႐ံုးတခ်ဳိ႕မွာ၊ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ဘူတာ႐ံုမွာ၊ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ၊ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ဆရာမလာေသးေသာ စာသင္ခန္းထဲမွာ၊ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္၊ စာဖတ္ျခင္း ျဖင့္၊ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္  ကၽြန္မသည္ ကၽြန္မ အင္မတန္မုန္းေသာ ေစာင့္စားရျခင္းကို စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ လွပလာေအာင္ အေရာင္ဆုိးရင္း ခက္ခဲစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္တို႔ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ကၽြန္မေရွ႕မွ  ေစာင့္စားရျခင္းဆုိေသာ အရာသည္ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖင့္ ကၽြန္မ၏ ခံႏုိင္ရည္ကို စမ္းသပ္ေတာ့သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ႏွင့္ ထုိင္ေစာင့္ ေနရေသာ ေစာင့္စားျခင္းမ်ဳိးႏွင့္ မတူေသာ ေစာင့္ စားျခင္း အသစ္တို႔က ကၽြန္မကို ဆီးႀကိဳေနေတာ့သည္။ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ထိုင္ရင္း တစ္မနက္စာ ဘာမွ် မလုပ္ ျဖစ္ဘဲ အခ်ိန္ကုန္ရသည့္ အခါ ကၽြန္မသည္ ေစာင့္စားရျခင္း အေပၚမွာ ခါးသက္စ ျပဳလာခဲ့သည္။

ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္းမွ မဟုတ္ဘဲကြာဟု တစ္စံုတစ္ေယာက္က ႏွစ္သိမ့္သလို စကားဆုိတုိင္း ကြန္ပ်ဴတာ ေရွ႕မွာ အခ်ိန္ကုန္စရာ မလုိဘဲ ခလုတ္ကေလး ႏွိပ္႐ံုျဖင့္ ဖတ္လုိရာကို ေဒါက္ခနဲ ေဒါက္ခနဲ က်လာတတ္ေသာ ႏုိင္ငံေတြ အေၾကာင္းကို မေတြးမိဘဲ မေနႏုိင္ျပန္။ သူတုိ႔ ေတာ္တာ မဆန္းဘူး။ ဘာကိုပဲ လုပ္လုပ္ သိပ္ေစာင့္စရာမွ မလုိတာဟု ေတြး မိျပန္ေတာ့ ဘာကို ၀မ္းနည္းမိမွန္းမသိကာ ၀မ္းနည္းလာျပန္သည္။ ေစာင့္ဆုိင္းရျခင္းသည္ ကၽြန္မတုိ႔၏ ၀တၱရားတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ၿပီလားဟု ေတြးမိလာခဲ့ၿပီ။ မေစာင့္ႏုိင္သူတုိ႔ မေစာင့္နဲ႔။ ေစာင့္ႏိုင္သူ တုိ႔ ေစာင့္ၾကေပါ့ဟု ဆုိရက္ေလသလား ဟု ေတြးထင္လာတတ္ခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ေစာင့္စားရျခင္းဆုိသည္က ဘ၀ တစ္ခုစာမက ကၽြန္မတို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ခဲ့ၿပီးသား အရာပါ။

႐ုပ္ရွင္႐ံုေရွ႕မွာ ကၽြန္မတို႔ တိုးေ၀ွ႔ေစာင့္ စားခဲ့ဖူးသည္။ ျပည္သူ႔ ကုန္တုိက္ေရွ႕ မွာ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး တိုးေ၀ွ႔ေစာင့္စား ေနခဲ့ဖူးေသာ လူေတြကုိလည္း ျမင္ဖူးခဲ့ ၿပီးၿပီ။ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္ သက္ ထုိင္ေစာင့္ေနရသည္က တိုးေ၀ွ႔ ေနေသာ လူေတြထက္စာရင္ ဂုဏ္သိကၡာ ရိွသည္ေပါ့။ ဟင့္အင္း ကၽြန္မေတာ့ မထင္မိပါ။ ေစာင့္စားရျခင္းသည္ ေစာင့္စားရျခင္းသာျဖစ္သည္။ ေစာင့္စားရျခင္းတုိ႔တြင္ပါေသာ ေမွ်ာ္လင့္မႈ၊ တမ္းတမႈ၊ စိတ္မရွည္ႏုိင္မႈတို႔ ေရာစပ္ေနေသာ စိတ္ေခၽြးစမ်ားျဖင့္ တရိရိစီးက်ေနေသာ ပင္ပန္းျခင္း တစ္မ်ဳိးကေတာ့ မည္သည့္ေစာင့္စားမႈမ်ဳိးမွာ မဆို အတူတူပင္ျဖစ္ပါသည္။ အမ်ဳိး အမည္ ကြဲျပားေသာ ေစာင့္စားမႈတို႔က ျဖင့္ကၽြန္မတို႔ ေရွ႕မွာ ပံုစံမ်ဳိးစံုျဖင့္ ကၽြန္မ တို႔ကို ဆီးႀကိဳ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ ေစာင့္စားမႈ ယႏၲရားႀကီးထဲမွာ အသား က်ေနၿပီမို႔ ေစာင့္ရျခင္းသည္လည္း ကၽြန္မတို႔ အတြက္ မဆန္းေတာ့ၿပီလား။ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ကၽြန္မတို႔ ေစာင့္ႏုိင္ခဲ့ၾကပါသည္။

ေစာင့္ႏုိင္လြန္းေသာ ကၽြန္မသည္ ပင္ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ျဖင့္ ကၽြန္မ အိတ္ထဲမွာ ဘာစာအုပ္တစ္အုပ္မွ် မထည့္ထားဘဲ လူတုိ႔၏ ခ်ိန္းဆုိရာ ဆီသို႔ သြားခ်င္မိသည္။ ထုိသို႔ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိုက္မည္ လဲ။ ကၽြန္မအခန္းထဲက ခုတင္ေလး ေပၚမွာ လွဲေလ်ာင္းရင္း ကၽြန္မ လြတ္ လပ္လံုျခံဳစြာ စာဖတ္ႏုိင္ေတာ့မည္ေပါ့။ မေစာင့္ရေသာ ေခတ္ထဲမွာ လူျဖစ္ခြင့္ရျခင္း၏ သုခကို ကၽြန္မသည္ ကိုယ့္ ေျမေပၚက ကုိယ့္လူမ်ဳိးတုိ႔ထံမွာ တစ္ႀကိမ္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ခံစား ရယူခ်င္မိသည္။ ဒါကို ကၽြန္မ ေလာဘႀကီး သည္ဟု ဆုိၾကမည္လား။ ေလွာင္ရယ္ ၾကမည္လား။ ရယ္သံေတြၾကားထဲမွ ကၽြန္မသည္ နာက်င္စြာျဖင့္ပင္ မေစာင့္ စားရေတာ့မည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္စား ရပါဦးမည္။ ေစာင့္ရျခင္းသည္သာ ကၽြန္မတို႔၏ ျပယုဂ္ဆုိရင္ ထုိျပယုဂ္ကို ကၽြန္မ ရဲ၀ံ့စြာ ျငင္းဆန္ခ်င္သည္။

သို႔ေသာ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကေတာ့ ကၽြန္မ အိတ္ထဲ တြင္ အခုခ်ိန္ထိ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ စြာ ရိွေနဆဲရိွေသးသည္။ ခ်ိန္းထားေသာ လူတို႔လာသည္ျဖစ္ေစ၊ မလာသည္ ျဖစ္ေစ၊ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ကၽြန္မ ေစာင့္ေနရပါဦးမည္။ အရိပ္ျမင္တုိင္း ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးေမာ့ၾကည့္ကာ ကၽြန္မတို႔ ေစာင့္ေနရဦးမည္လား။ ခ်ိန္းသူတုိ႔ကျဖင့္ ေနာက္က်ေနဆဲ။ ကၽြန္မကေတာ့ ပင္ပန္း ႀကီးစြာျဖင့္ပင္ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ စားေနဆဲရိွေသးသည္။
(ေရႊႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ေမလ ၂၀၁၂)